SCH J010-1: ALLES OF………….

Beste Lezers,

Het einde van een prachtseizoen, wat betreft de competitie, zit er voor onze jongens op. Het slotstuk, de ultieme apotheose, hebben velen van U live mogen aanschouwen op deze mooie (nu al gedenkwaardige) 19e mei 2018.

Door: Jeffrey Forée

Wie had ooit kunnen bedenken dat op deze slotdag het kampioenschap voor de SCH JO10-1 bekend zou worden in een rechtstreeks duel tegen het team van Bennekom. Alleen winst telde voor onze jongens, bij elk ander resultaat….naja, u begrijpt het wel.

Het team (lees: spelers/coaches) was zich terdege bewust van de noodzaak om de drie punten op Kleinhoven te houden. De voorbereiding op de GRAND FINALE kon beginnen. Dat de, OZO, super meelevende en enthousiaste ouders graag een duit in het zakje wilden doen voor dit bijzonder moment; het geeft de enorme betrokkenheid aan, welke het team als geheel kenmerkt!

Ook voor hen was daar de – gezonde – spanning die bij zo’n finale hoort. Allerlei leuke  ideeën werden de dagen voorafgaand aan de wedstrijd over en weer besproken. De voorpret in dezen was op zich al een feest! Last Minute werden dan toch nog “spijkers met koppen geslagen’. Alles voor de kinderen toch??

Voor dag en dauw betraden de ouders Jeroen Morren, Erwin Buurman en Wilma Forée veld 2A om daar een juiste plek te vinden voor het mooie grote spandoek; één met een kleine knipoog.

Hoe mooi om te zien dat het veld al spoedig werd bevolkt door vele supporters, bestuursleden, scouts en zelfs de hoofdtrainer werd ontwaard in de menigte. Puur op eigen kracht had het team van JO10-1 deze volksoploop teweeggebracht.

Nadat de gastoeters voor een laatste maal waren gecheckt mocht Uw verslaggever/scheidsrechter om 8.45 uur het fluitsignaal geven voor het “Moment Suprême”. Het team van SCH begon zeer voortvarend en men zocht gelijk het vijandelijke doel. Zowel de keeper als de lat werden beproefd, maar de (op dat moment) verdiende 1-0 voorsprong kreeg alsnog zijn beslag. Elijah Marais liet het net trillen en het veld “ontploffen”; de zo gewenste én gehoopte voorsprong was een feit.

Was Bennekom dan nog wel in beeld? Onze tegenstander kende dan wellicht wat “opstart problemen” door het overrompelende aanvalsspel van onze jongens en alle euforie langs het veld. Dat ze kunnen voetballen heeft het team van SCH aan den lijve ondervonden. De voorsprong van Onze Helden kon slechts kort gekoesterd worden. Door een zeer ongelukkige actie kwam de 1-1 vanuit het niets op het scorebord. Weliswaar geheel tegen de verhouding in op dat moment, maar het zorgde tevens voor een kanteling in het spel van de JO10-1. Natuurlijk proefde men de teleurstelling bij het team, de koppies mogen even “hangen”, maar daarna weer vol gas in de achtervolging.


Bennekom werd vanaf dat moment, ongewenst, in het zadel geholpen. Met goed positioneel voetbal en alle posities goed bezet werd de druk op SCH opgevoerd. Het team van SCH kreeg zeker kansen op nog een doelpunt, maar het kwam ook een paar keer goed weg voor het eigen doel. Met een ware ‘Epke Zonderland actie’ op de doellijn voorkwam Capitano Luuk Buurman al een zeker lijkend doelpunt. De zeer boeiende eerste helft werd afgesloten met een 1-1 ruststand.

Peptalk in de rust

Een ieder met een rood-wit hart was benieuwd hoe de spelertjes uit de denkbeeldige “kleedkamer” zouden komen. Het was Alles of …..????

Uw reporter heeft uiteraard ook zijn voorkeur, maar eerlijk is eerlijk, Bennekom liet zaterdag zien dat er slechts één team in aanmerking kwam voor de winst. Buiten het feit dat ze gewoon goed voetbal lieten zien was ook hun veldbezetting steeds optimaal. Men speelde goed georganiseerd voetbal met heel veel dreiging. SCH moest, naarmate de tijd vorderde, meer risico nemen en tja, dat brengt met zich mee dat er dan – logischerwijs – ruimte achterin wordt weggegeven.

Bennekom profiteerde hier optimaal van en dat de 1-2 viel was, gezien het spelbeeld, eigenlijk geen verrassing. Het verdriet was bij sommige spelertjes te zien en voelbaar.  Toen ook de 1-3 nog eens viel hielden ook de oogjes het niet meer droog. Een mengeling van verdriet, maar toch ook TROTS,  overviel mij als ouder, ondanks dat er nog een paar speelminuten te gaan waren. Dat de 1-4 tot slot in de dying seconds viel…… Ja Boeiend!!

Trots ben ik, omdat onze Jonge Helden maar mooi om het kampioenschap mochten spelen. En niet in zo maar een klasse maar in de HOOFDKLASSE!

Trots, omdat deze groep spelers met zoveel vreugde en energie hard heeft getraind om deze weg richting de top te kunnen behalen.

Supertrots, omdat elke speler als individu stappen heeft gemaakt in zijn ontwikkeling als speler, maar ook als persoon!!

Een groot woord van dank aan die te Gekke, Super-enthousiaste en OZO gemotiveerde coaches die een ‘Almost Fulltime Job’ aan hun grote hobby besteedden. Dank namens alle ouders aan Jan Simon en Raymond Buis!!

Uiteraard kan Robert Kreuning hierin niet vergeten worden;  de ‘’steun en toeverlaat”  van deze Razende Reporter & Co. Elke zondagochtend stond hij stand-by als eindredacteur en plaatste hij wekelijks met veel clubliefde ons verslag incluis foto’s.

Dankjewel Robert! Voor al je ondersteuning en input. Ik kijk nu al uit naar volgend seizoen!

Als allerlaatste wil ik natuurlijk deze Geweldige Talentvolle Jonge Spelers bedanken, voor al het (voetbal)plezier (incluis de billenknijpmomenten en hartritmestoornissen) die zij ons wekelijks hebben bezorgd:

Luuk Buurman, Xavi Buis, Tygo Morren, Elijah Marais, Stijn Simon, Sem van der Linde, Jan-Jelle Faber, Bram Ledegang, Merlijn Forée

Tot volgend seizoen!

Een sportieve groet van uw Razende Reporter & Co

Nazorg

JO10-1: slechte generale, sprankelende finale???

De kop van dit artikel behoeft verder geen betoog. De wedstrijd van afgelopen zaterdag tegen DTS JO10-1 uit Ede was er één met een zwart omlijst randje. Niet alleen voor wat betreft de uitslag, maar meer nog door de vervelende “last minute” blessure van onze steunpilaar tussen de latten, Bram Ledegang.

Door Jeffrey Forée

Dat een meivakantie heerlijke momenten kent om naar uit te kijken (voor kinderen en ouders) dat staat als een paal boven water. Dat het wekelijkse voetbalritme (training/wedstrijden) er tussendoor schiet, dat staat ook als….etc. Dat de JO10-1 een zeer goed voetballend team heeft wordt wekelijks bewezen. Dat ‘leunen’ op alleen goed voetbal niet genoeg is om een wedstrijd over de streep te trekken, daar werd afgelopen zaterdag een mooi (onbewust) voorbeeld van gegeven.

Vrijdag 11 mei om 11.44 uur verscheen op de JO10-1 groepsapp een bericht waar werkelijk niemand vrolijk van werd.  Bram Ledegang had een smak gemaakt met zijn fiets met als vervelend resultaat; topje van zijn grote teen en nagel van zijn tweede teen eraf. Erg sneu en triest voor onze betrouwbare sluitpost! Met dit, verre van leuke, nieuws moet er dan geschakeld worden door de coaches; één doelman (of wellicht twee) is toch wel een must. Maar waar haal je die zo snel vandaan, wetende dat de transfermarkt al ruimschoots gesloten is.

Dat er ook door de ouders mee geschakeld werd geeft de enorme betrokkenheid van dit mooie team wel aan. De oplossing werd (na veel heen en weer ge-app)  uiteindelijk heel dichtbij gevonden. Elijah Marais en Merlijn Forée waren bereid om ieder één helft te gaan keepen. Maar om nu te spreken van een ideale situatie voor het team? Dat gaat uw razende reporter nu net even te ver!

Terug naar alinea 2; dat de JO10-1 van scH koploper is in hun poule, dat komt natuurlijk niet aanwaaien. Het team speelt verzorgd en aantrekkelijk voetbal, creëert veel doelkansen (en benut deze ook met grote regelmaat), een gezonde portie agressie en inzet komen daar nog eens bovenop. Laat het team deze twee laatste onderdelen nu ergens in de meivakantie vergeten zijn mee te nemen naar Ede. Dan wordt een wedstrijd tegen het team van DTS, dat deze eigenschappen wel met zich meedroeg, zeg maar een ‘dingetje’.

Dat de uiteindelijke uitslag 9-2 werd in het voordeel van DTS was uiteraard voor een ieder met een Rood-Witte voorkeur zeer teleurstellend. Maar de wijze waarop kwam voor een ieder als een verrassing. Het spreekt voor zich – refererend aan de uitslag – dat er vandaag maar één team voor de winst ging; onze Blauw-Witte vrienden uit Ede.

De stille herinnering

 

KAMPIOENSWEDSTRIJD SCH JO10-1 VERSUS BENNEKOM JO10-2 OP ZATERDAG 19 MEI 8.45 UUR TE SPORTPARK KLEINHOVEN!!!!!!!!!!!!!

Ja u leest het goed trouwe lezers/supporters. Door de resultaten van afgelopen zaterdag is Bennekom JO10-2 het team van scH tot op twee punten genaderd (én het team uit Bennekom heeft nog een wedstrijd in te halen). HOEZO EEN ULTIEM EN ZINDEREND EINDSLOT??? Alleen winst volstaat voor de ‘PLATTE KAR’. Welke schrijver heeft dit bloedstollende scenario bedacht?

Het spreekwoordelijke kwartje kan aanstaande zaterdag in deze laatste competitiewedstrijd tegen de medekoploper dus twee kanten op vallen. Het kan zo maar een Gouden Zaterdag worden, of een Zwarte Zaterdag.  Zouden onze jonge helden deze “druk” aankunnen?

Om maar in Songfestival sferen te blijven “Everybody has got an Outlaw in’em” !! Dus jongens, volg het advies van Waylon op en laat deze strijdlustige en zelfverzekerde ‘outlaw’ aanstaande zaterdag voor 2×25 minuten los en ga ervoor!

Uw Razende Reporter verstuurt u via deze ongebruikelijke weg alvast de uitnodigingen voor dit Razend Spannende Slotfestijn! Kom ook uw clubhelden aanschouwen en toejuichen op weg naar……………

Tja, wie zal het zeggen?!?!?

Sportieve groet van uw Reporter & Co

Wedstrijd Hoevelaken JO10-1 tegen DTS ‘35 JO10–1 een kraker in alle opzichten.

Gezien de meivakantie voor onze jongens is nog van alles geprobeerd om deze wedstrijd nog te verzetten. Dat dit niet is gelukt betekende dat Luuk, Merlijn en Xavi niet mee konden doen i.v.m. reeds geplande vakanties. Aangezien we met 6 voetballers de wedstrijd niet kunnen beginnen werd een beroep gedaan op 3 spelers van de JO10-2. Deze spelers (Youri, Youp en Tom) hebben laten zien dat ze prima mee kunnen doen. Nogmaals super gedaan vandaag en dank voor jullie inzet.

Door: Jan Simon
Foto: Wilma Schreuder

In afwezigheid van onze vaste reporter en Co i.v.m. de geplande vakantie is vandaag het wedstrijdverslag geschreven door de coach Jan Simon. Ik vind het wel lastig hoor om een stukje te schrijven, maar ik heb het toch maar geprobeerd om wat op papier te zetten.

Op zaterdag 5 mei om 8.45 uur werd dan toch eindelijk op een zonovergoten sportpark Kleinhoven afgetrapt voor de kraker tegen DTS ’35 uit Ede. De wedstrijd stond vandaag onder leiding van de uitstekend fluitende referee Dion Boekhout. De vele aanwezige ouders, opa’s en oma’s en verdere familieleden en vrienden hebben een werkelijk zenuwslopend schouwspel gezien van twee teams die de eerste helft erg aan elkaar gewaagd waren. De Hoevelakense armada had zeker een aantal doelrijpe kansen, die helaas door de uitstekende keeper van DTS werden tegengehouden. En zoals het dan gaat, als aan de ene kant niet gescoord wordt dan vallen de doelpunten aan de andere kant. In dit geval niet de kant van Hoevelaken op.  De 1-0 en 2-0 vielen vrij snel na elkaar, maar gelukkig lieten de spelers van Hoevelaken zich niet gek maken en bleven lekker hun eigen spelletje spelen. Dat, zoals wel vaker dit seizoen, het eerste doelpunt van Hoevelaken uit een corner kwam mag geen verrassing meer zijn voor de trouwe supporters. De perfect genomen corner van Stijn Simon belandde uiteindelijk voor de voeten van Jan Jelle Faber en deze maakte net voor rust de zo dik verdiende aansluitingstreffer.

In de rust werden de nodige aanmoedigende woorden van de coach Jan Simon (Raymond Buijs was er niet bij i.v.m. de verdiende zonnige vakantie) prima opgepakt en in daden neergezet in de tweede helft van de wedstrijd. Elijah was werkelijk waar een regelrechte plaag voor de verdedigers van DTS. Dat na een paar minuten in de tweede helft de gelijkmaker werd gescoord door Elijah was een beloning voor zijn harde werken. De trouwe supporters kregen na de gelijkmaker een wedstrijd te zien die maar één winnaar verdiende en dat waren natuurlijk onze jongens. De 3-2 werd wederom door Elijah gemaakt en het thuispubliek ging uit zijn dak. Zou dit dan de uitschakeling van onze eerste concurrent betekenen? Bennekom is de tweede concurrent voor het kampioenschap. Het duurde even voordat het publiek opgelucht kon ademen, maar dan valt uiteindelijk ook de 4-2 van de voeten van Jan Jelle. Dat vanaf dat moment DTS niet meer wist wat het moest doen en de ruimtes steeds groter werden voor onze jongen was precies wat we wilden. Vele mooie combinaties leidden uiteindelijk naar een eindstand van 6-3. Elijah en Youri maakten uiteindelijk nog de 5-2 en 6-2 en net voor tijd mocht DTS nog een tegendoelpunt maken. Net voor het einde kreeg Sem een publiekswissel voor zijn uitstekende spel en getoonde strijd in het hart van de verdediging. Dik verdiend Sem. Het hele team vandaag bestaande uit Bram, Tygo, Sem, Stijn, Elijah, Jan Jelle en gastspelers Youp, Tom en Youri verdienen een dikke pluim.

Dat ondanks de drie afwezige teamgenoten dit team de overwinning heeft behaald kwam voort uit strijd en de durf om gewoon te blijven voetballen, maar vooral door het plezier wat ze hebben in het spelletje. Plezier is het belangrijkste en dat laten ze gelukkig elke week weer zien in de wedstrijden en de trainingen.

Volgende week 12 mei spelen onze jongens een uitwedstrijd bij DTS om 9.30 uur en op 19 mei de laatste wedstrijd thuis tegen de andere concurrent Bennekom JO10-2 om 8.45 uur. Ondanks dit vroege tijdstip zou het geweldig zijn als er zoveel mogelijk publiek bij deze laatste thuiswedstrijd aanwezig is om onze jongens (positief) aan te moedigen.

Wedstrijdverloop: 0-1 en 0-2 DTS ’35, 1-2 Jan Jelle, 2-2 Elijah, 3-2 Elijah, 4-2 Jan Jelle, 5-2 Elijah, 6-2 Youri, 6-3 DTS ‘35

JO10-1 laat twee gezichten zien tegen Blauw-Geel

Een prachtige zaterdagochtend, het zo geliefde wedstrijdveld 2A, horden toeschouwers in zomerse kledij én een aantal spelertjes van het team met de disco-moves nog in hun benen (vrijdagavond was er een kinderdisco-feestje van Groep 6 Blokhuus in buurthuis De Blitz, dit even ter info).

Ingestuurd door: Jeffrey Forée

Waterzak met extra bidons waren nodig na de prikkeldisco van vrijdag.

Blauw-Geel uit Ede werd door het team verwelkomd, maar een traktatie zat er voor hen vandaag overduidelijk niet in. Al rap bleek aan het begin van de wedstrijd dat het team van SCH verre van uitgedanst was. Uw Reporter mocht vandaag deze wedstrijd begeleiden en ik kan u zeggen beste lezers, hij had moeite om niet mee te juichen bij de werkelijke prachtige acties en dito doelpunten waar ook de neutrale toeschouwer mee werd verwend.

Een prachtige voorzet op rechts van Stijn Simon (al vaak geroemd om zijn fenomenale traptechniek) werd werkelijk waar schitterend ingekopt door Elijah Marais. De stopwatch gaf nog geen twee minuten aan en het leek erop dat hier een klein feestje aanstaande was (of dat het discofeestje van gisteren werd voortgezet).

Dat uit een corner van Stijn Simon hetzelfde kapsel van Elijah wederom het eindstation was; het moest niet gekker worden. 2-0 binnen vijf minuten en met doelpunten waar het Technische Duo (Jan Simon en Raymond Buis) elkaar wellicht even in de armen knepen. Nee, dit was geen droom, maar pure werkelijkheid!

Wat een droomstart van een team dat keer op keer zichzelf (en hun zo meelevende grootse aanhang) positief doet verrassen. Fris, frivool en aanvallend voetbal, negen uitblinkers die zoveel plezier uitstralen; onderdeel uitmaken van dit team is met recht een FEEST.

Even rust voor Sem en Tygo.

De ruststand van 6-0 was een logisch gevolg van het uitstekende, maar zeker ook energie vretende schouwspel wat de eerste 25 minuten door het team werd voorgeschoteld. Blauw-Geel werd dan weliswaar ”getrakteerd” op een waar doelpuntenfestijn, maar ook voor hen is genoeg soms ook ECHT genoeg!

Herboren kwam het team uit Ede de denkbeeldige kleedkamer uit, om te trachten deze wedstrijd nog enigszins een blauw-gele kleur te geven.

Dat de 2e helft in 3-3 eindigde zegt eigenlijk ook veel over het spel van onze Helden in de 2e helft. Het hoge tempo, de constante druk naar voren, het direct vastzetten bij de opbouw van de tegenstander; dit kun je uiteraard geen 50 minuten volhouden. De slag was (gelukkig) al in de eerste helft beslist door een team wat nog 3 ECHTE finales te wachten staat.

Vooralsnog wacht de JO10-1, het Technische Koppel én hun fervente aanhang, de welverdiende meivakantie. De koppies weer leegmaken en daarna weer opladen voor de Final Count Down. Bennekom en, de nummers 2 en 3 (DTS, beiden in de slipstream van de Rood-Witte Caravaan op twee punten achterstand), zijn  de allerlaatste te nemen hordes. Spanning ten top in deze mooie poule, waar het venijn wellicht in de staart zal zitten.

Een sportieve groet en mooie dagen voor u allen gewenst, namens Uw Razende reporter, Video-editor & voetbaltovenaar Merlijn.

Wedstrijdverloop: 1-0 en 2-0 Elijah Marais, 3-0 Jan Jelle Faber, 4-0 Xavi Buis, 5-0 Elijah Marais, 6-0 Stijn Simon; 6-1 Blauw Geel, 7-1 Jan Jelle Faber, 8-2 en 8-3 Blauw Geel, 9-3 Xavi Buis.

Filmpje:
https://quik.gopro.com/v/Zpd5ZV6eck/

JO10-1: Onnodig billenknijpen in Nijkerk!!

In de wetenschap dat de JO10-1 het te kloppen team is in deze interessante poule, toog het team deze 14e april met hun trouwe aanhang naar de buren in Nijkerk. Dat de plaatselijke Oranje-Zwart combinatie allang geen onbekende meer is voor onze Helden, moge een ieder die dit team trouw volgt duidelijk zijn. Dat behaalde resultaten uit het verleden ook geen garantie zijn voor… blablala. Tja daar was een ieder wel van doordrongen.

Door: Jeffrey Forée

In een eerder verslag gaf uw reporter reeds aan dat het team van SCH ‘’gewoon’’ zelf moet blijven winnen, om in mei/juni een extra festiviteit te kunnen toevoegen aan het dorp. Zou toch mooi zijn als er alsnog een rood-witte combinatie wél kampioen zou worden?!?!?

Dat elke wedstrijd een 110% inzet van de spelertjes vraagt, is op deze jonge leeftijd wellicht iets teveel gevraagd. Echter, met nog vier finales voor de boeg, een soort van “must”.

Oh ja, en dan nu met enige vertraging dan eindelijk het verslag. Uw verslaggever was namelijk een weekendje in mooi Brabant. En nee, dat was niet omdat hij het kampioenschap met (én van) PSV wilde vieren (uw verslaggever is tenslotte in 020 geboren).

Blije gezichten al vroeg in de zaterdagochtend; was de wedstrijd al gespeeld dan? Nee, het team kreeg  kunstgrasveld 5B als podium toebedeeld en laat dat nu net de favoriete ondergrond zijn van onze toch wel, ietwat verwende, Helden.

Het fluitsignaal, van de uitstekend fluitend referee, was nog geen twee minuten oud, of de 0-1 was een feit. Een prachtig genomen corner van Stijn Simon (wat een traptechniek) werd fenomenaal ingekopt door Elijah Marais. De toon was gezet door een team dat zoveel (voetbal)plezier uitstraalt. Iedereen werd er gelijk er vrolijk van! Het vervolg was echter een aaneenschakeling van doelrijpe kansen die geen van allen werden omgezet. Waar de 0-2 een logisch gevolg zou zijn van het surplus aan kwaliteit en uitgespeelde kansen, daar viel de 1-1 geheel volgens “scenario” (maar OZO onterecht). Het is een gegeven dat wanneer je zelf alle kansen niet verzilvert, hij geheid aan de andere kant valt.

Dat dit tevens de ruststand was, moge eigenlijk een wonder heten. Een 1-3 of 1-4 had gezien het vertoonde spelbeeld normaal geweest. Van de coaches werd weer het nodige plak-, knip-, en puzzelwerk gevraagd. Dat zij deze cursus met verve hebben volbracht bleek wel bij aanvang van de 2e helft. Met 50 seconden op de stopwatch was daar het fluwelen linkervoetje van Tygo Morren, dat zijn werk deed; de 1-2 was een feit. Nog maar net bijgekomen van dit doelpunt viel bijna gelijk daarna de wederom OZO onterechte gelijkmaker.

Beste lezers, ik zal u een langer verslag besparen en de spanning niet onnodig opbouwen. Wat volgde was een ware voetbalshow waar je als voetballiefhebber warm van wordt. Onze spelertjes hadden het licht én de noodzaak gezien, om deze wedstrijd toch ECHT winnend af te sluiten.  VIJF doelpunten vielen er vervolgens te noteren, aan de voor ons gunstige kant. Bij 2-7 stopte de teller!  Wat een (tot de 35e minuut billenknijpende) wedstrijd kregen de ouders weer als traktatie van hun kroost.

Als het doel van dit team is, om de spanning langzaam op te bouwen, dan zijn ze wat mij betreft Cum Laude geslaagd! Feit is wel dat onze helden nog steeds op “koers liggen” voor mijn eerder geopperde extra festiviteit.

Zaterdag 21 april zal de JO10-1 gastheer zijn van Blauw-Geel uit Ede. Om 8.45 uur zal het team in hun eigen thuishaven weer een finalewedstrijd mogen spelen.

Net als het team en hun begeleiding kijken ook wij als ouders er weer enorm naar uit. Laat u dit buitenkansje niet ontnemen en volg onze voetbalhelden Live!

Tot zaterdag op mooi Kleinhoven!!

Een sportieve groet van Uw Razende Reporter en Co (tevens Video Editor).

https://quik.gopro.com/v/YaZ8SyeQRd/

Scoreverloop: 0-1 Elijah Marais, 1-1 Sparta Nijkerk; 1-2 Tygo Morren, 2-2 Sparta Nijkerk, 2-3 Merlijn Forée, 2-4 Elijah Marais, 2-5 Merlijn Forée, 2-6 Sem van der Linden, 2-7 Xavi Bui

Top