ALV 2017

Ingestuurd door: Willem van Vliet

Openingswoord van de voorzitter.

Beste voetbalvrienden van sc Hoevelaken,

Onze samenleving verandert, evenals de rol van sport en de sportvereniging daarin. De wensen van voetballers én vrijwilligers veranderen. De vraag voor de vereniging is: hoe speel je hier op in? Verander je mee? En zo ja, hoe? Hebben we bijvoorbeeld voldoende tijd voor externe activiteiten? Deze vragen werden mij en vele andere voorzitters op vrijdagavond 8 september 2017 in Eindhoven gesteld. Slechts 20% antwoordde bevestigend op de laatste vraag, druk als we zijn met de gang van zaken bij onze eigen club.
Ik was door onze bond uitgenodigd voor een zogenaamd KNVB Assist Voorzitterscongres. Oude bekende Peter Heerschop leidde de avond. We kennen elkaar al sinds 1978. Ik begon als student geneeskunde, hij was gestart bij de academie voor lichamelijke opvoeding. Het was altijd gezellig in Amsterdam West. Samen met Viggo Waas en Joep van Deudekom, de basis voor het latere Niet Uit Het Raam. Ook zijn vader was ooit voorzitter, van S.D.O. in Bussum. Pa Heerschop zou trots op Peter zijn geweest. Een zaal met zo veel voorzitters toespreken. Elke zaterdag, ook destijds in Bussum, stond geheel in het teken van voetbal. Moeder Heerschop ging in de kantine friet bakken, de broertjes speelden beide in de hoofdmacht en het jongere zusje….tja, die was veroordeeld tot een dag in en rondom de velden. Veertig jaar was hij voorzitter. Dit getal ga ik zeker niet halen, dacht ik meteen. Ook voor de positie van voorzitter geldt een einde van de houdbaarheidsdatum.
De rest van de avond werd aan elkaar gepraat door Robin van Galen en Michiel de Hoog. Als coach van de waterpolovrouwen, leidde Robin van Galen het team in 2008 naar Olympisch goud. Onderwerpen als samenwerken, mensen binden en doelen helder maken kwamen bij hem aan bod. Prachtig verhaal, net als dat van Peter. Echter, het meest getroffen was ik door Michiel de Hoog. Correspondent van o.a. het Parool en de Volkskrant. Hij gaf zijn visie op de veranderingen in het pupillenvoetbal. Gaan we met elkaar in gesprek  over hoe we deze veranderingen tot een succes voor de kinderen kunnen laten maken?
Kleinere veldjes met meer balcontacten moeten de basis vormen voor een betere ontwikkeling. IJsland is hier ooit mee begonnen. Weinig ruimte, een koud klimaat  en ook veel verslavingsproblemen bij de jeugd leidden tot een omslag in hun denken. Niet meer op een groot veld met kleumende kinderen, maar op een kwart veld met veel spelvreugde. IJsland haalde in 2016 de kwartfinale in Frankrijk. Nederland deed niet eens mee. Scoren, acties maken, veel aan de bal zijn en samen spelen, dat is wat kinderen het leukste vinden. Onder 8 en Onder 9 spelen nu op een kwart veld binnen de nieuwe wedstrijdvorm van 6 tegen 6. Volgend seizoen zal dit ook starten voor Onder 10. Onder 11 en Onder 12 gaan dan 8 tegen 8 spelen.
Sc Hoevelaken haakt aan, evenals met het mobiele digitale wedstrijdformulier. We moeten deze ontwikkelingen wel omarmen, anders haken we af. Tot nu toe was er altijd een prima samenwerking met de Gemeente Nijkerk, maar blijft dit zo? Er staat ons mogelijk een privatisering van het onderhoud te wachten. De vier voetbalclubs van onze gemeente zijn een Startoverleg met de gemeente begonnen. Dit is in het kader van “Samen aan zet”.
Kortom, hoe druk we ook zijn met de o zo belangrijke interne activiteiten binnen onze club, we kunnen onze ogen niet sluiten voor ontwikkelingen van buitenaf. Dit kost tijd, veel tijd. De werkzaamheden binnen de club worden niet minder en “het kraakt soms”. Wie wil ons helpen met een goede E.H.B.O.-dienst, of in het witte huisje op zaterdag gastheer of gastvrouw zijn? Wie gaat ons team van scouts versterken? Wie heeft zó veel verstand van voetbal, dat de vacatures binnen de commissie voetbaltechnische zaken kunnen worden ingevuld?
Vele zaken gaan goed. Kijk maar om je heen en je ziet een clubhuis met een nieuw gezicht. Kijk naar buiten en je ziet de vele nieuwe sponsorborden, die de goed onderhouden velden omgeven. Veel dank voor alle commissies. Ik zal niet vooruitlopen op het verhaal van onze penningmeester, maar we schrijven “zwarte cijfers”. Ik hoop op een mooi seizoen en heb vertrouwen in de toekomst van sc Hoevelaken.

Ik verklaar de vergadering voor geopend.

Willem van Vliet

 

Huldiging leden met een 40-jarig of 25-jarig lidmaatschap

*Er zijn vandaag geen jubilarissen die 50 jaar lid zijn.

*25 jaar

Jarno van den Bor oftewel “Mien Jarno” moest net voor het begin van dit seizoen besluiten om te stoppen met voetballen. Andere zaken in het leven, b.v. het vaderschap en jouw werk, vragen ook een hoop tijd. Je was net 25 jaar lid en dan verdien je natuurlijk het beroemde tinnen bordje. Jarno was jarenlang een steunpilaar en aanvoerder in de teams waarin hij speelde. Je bent gestopt in het 3e, speelde lang in het 2e, maar voor mij begon het met jou in de A1 van trainer Boekhout. In het seizoen 2003-2004 mocht deze A1 in de nacompetitie spelen voor promotie en promoveerde ook naar de Hoofdklasse. Je kon er, helaas, niet volledig bij zijn. Niet getreurd, want vader Ab droeg je met een grote stok met dito foto mee naar Apeldoorn. Zo kon “Mien Jarno” er toch bij zijn. Mien Jarno, we zullen je missen.

Bianca van Dijk kreeg de spreekwoordelijke voetbalgenen bij haar geboorte mee. Als dochter van voormalig scheidsrechterscoördinator en nog immer actieve arbiter vader Hans, kon het natuurlijk niet anders zijn dat ook jij zaterdags op of rondom de velden zou bivakkeren. Jarenlang was je de schier onneembare laatste post op het veld van Vrouwen 1. Met passie verdedigde jij het doel. Als een soort vrouwelijke variant van een type als Piet Schrijvers gooide jij jouw hele gewicht in de strijd. Later kwamen de blessures en werd je ook moeder, o.a. van een hele mooie tweeling. Je hebt een punt achter jouw actieve carrière moeten zetten, maar betrokken lid van de club bleef je.

Dennis van der Helm oftewel “Hummel” was en is de back, waarvan je als scheidsrechter in de wedstrijd altijd wel wist dat hij er niet of terugdeinsde om de spits van de tegenpartij nét even dat duwtje in de rug te geven zodat hij de bal niet kon beroeren. Wie niet al te groot is, moet slim zijn. Je bent nog altijd lid van jouw vriendenteam, tegenwoordig het vierde. Kampioen geworden met het zevende op een bijveld van SDC Putten, maar de lol was er niet minder om. Ooit was je ook de back van de A1 van trainer Boekhout. Samen met Jimmy, niet jouw broer zoals veel mensen denken, maar wel één van zijn dierbaarste vrienden! Er waren destijds nog niet zo veel gekleurde voetballers bij sc Hoevelaken. Het eiland Haiti, waar je hebt geholpen met de wederopbouw, en Uganda daar ligt een hele oceaan tussen…. Dennis, hou die stralende lach en dát duwtje….ach, dat is je vergeven.

André van de Hoef oftewel “Hoef” was ooit ook lid van het kleurrijk elftal van coach Boekhout, seizoen 2003-2004. Promotie naar de Hoofdklasse. Een prachtig eindweekeinde in de omgeving van Valkenburg. Samen met een aantal vaders, waaronder die van jou. Dit weekeinde zal ik zelf nooit meer vergeten. De bloembakken in het centrum van deze stad zijn nog altijd de stille getuige van een topavond. Het seizoen erna ging het helemaal mis op het beruchte trainingsveld. Tegenwoordig veld 2. Het gras was zelfs niet goed genoeg voor koeien, maar we moesten het ermee doen. Het kunstgras kwam in 2010 op dit veld. Jij scheurde helaas jouw kruisbanden. Jammer, want dit was een keerpunt in jouw carrière. Lid van onze club bleef je, ook al speel je niet meer.

Sander te Hoonte ken ik al vanaf het moment dat onze familie in Hoevelaken kwam wonen. In 2000 was je toen trainer van de D1. Ik heb jouw carrière als actieve voetballer niet mogen aanschouwen, maar de kenners zeggen dat je als trainer pas echt jouw talenten liet zien. Die trainer en leider ben je nog altijd. Inmiddels ben je vader van vier kids (waaronder ook een tweeling), heb je een drukke baan en ben je sinds dit seizoen ook de voorzitter van de commissie voetbaltechnische zaken. Met hart en ziel heb jij jouw hart verpand aan het jeugdvoetbal. De nieuwe spelvormen hebben volop jouw aandacht. We hebben het vanavond uitgebreid mogen horen. Er wordt wel eens gezegd dat de zogenaamde jongere generaties niet zo warm lopen voor de club. Dit is écht niet waar en een kartrekker zoals jij logenstraft deze opmerkingen.

Ruud Kassenaar. Zelden meegemaakt dat een voornaam zo duidelijk verwijst naar één persoon. Wie het heeft over Ruud, weet dat hij praat over de “koning van de dode spelmomenten” en huidige pinchhitter van de selectie. Ik zeg met dit met veel eerbied, want Ruud is met 67 doelpunten voor de selectie nog maar 24 doelpunten verwijderd van de nummer 1 positie op de lijst van topscoorder aller tijden. Nu nog Jan Weyn. Ook jou zag ik voor het eerst voetballen in de A1. Vol inzet. Soms loop je harder dan dat de bal jou kan volgen. Een klein uitstapje naar het 3e, maar gelukkig speel je nog altijd in de selectie. Drukke baan als fysiotherapeut, inmiddels vader van twee kinderen, dan kan je soms niet altijd twee keer per week trainen. Ik wens jou en onze club nog veel doelpunten Ruud!

Karel Polman. Op 23 januari 2010 speelt Karel Polman een historische wedstrijd. De dan 46-jarige doelman van Hoevelaken 6, maakt zijn debuut in de hoofdmacht. “Karel in oranje” verdedigt zijn doel als een leeuw en houdt de nul in de oefenwedstrijd tegen Terschuur. Volgens mij Karel was dit jouw sportieve hoogtepunt bij onze club. Jarenlang keeper bij de zogenaamde “overige senioren”, stratenmaker op diverse klussendagen, leider van het huidige 5e , voetbalvader van zoon Boris…..alles valt in het niet bij die bewuste zaterdag. Karel, wij en al die honderden toeschouwers zullen dit nooit meer vergeten. Ik heb aan dit moment van glorie eigenlijk niets toe te voegen. Ongeslagen in de hoofdmacht, wie kan het je nazeggen?

Vincent Ribot. Vincent zit al jaren in het team van Geurtsen cum suis. Theo Geurtsen is zelf de tel al lang kwijt, maar volgens Vincent werd het team achtereenvolgens zes keer kampioen. Vincent speelt in dit team op het middenveld en is de vaste scribent van de ploeg. Van het 6e naar het kampioenschap vorig seizoen in het 4e. Nu speel je zelfs in het 3e. Vincent, de toekomst is aan jou!

Richard en Wilco Wernsen. Een bijzonder stel, geachte aanwezigen. Richard speelt al jarenlang laatste man, liefst één helft van de wedstrijd en Wilco rookt liever eerst een shaggie, eer hij warm gaat lopen. U begrijpt, we zijn hier terechtgekomen in de lagere regionen van het seniorenvoetbal. Oh zo gezellig en soms heel fanatiek, want Richard speelt nog altijd 35+ voetbal. Wilco is bij ons de held als het gaat om een BBQ, zoals met het bedrijventoernooi. Balsponsor ook. Mannen, ga zo door. Met veel kleur vertegenwoordigen jullie de zogenaamde “overige senioren” bij sc Hoevelaken.

Bert Wigchers. Als je Bert zegt, weet je dat het gaat om de meest genoemde scheidsrechter en scheidsrechtersbaas van heel Hoevelaken en verre omstreken.  Nog altijd fluit je zelf op een hoog niveau. Ik mocht jouw 25-jarig jubileum bij Amsvorde namens onze club bijwonen en we zijn al weer jaren verder. Je bent onze scheidsrechterscoördinator en niemand kan om jouw mening over spelregels heen. Je komt met hart en ziel op voor de jonge scheidsrechters, steunt ze, begeleidt ze en  neemt ze mee naar gerespecteerde nationale en internationale toernooien. Na afloop is er altijd een broodje en een AA-tje. Voor de wedstrijden beginnen staan de koekjes klaar in het witte huisje, naast de doos met fluitjes, boekjes en pennen. En wee je gebeente, als deze niet netjes worden teruggezet. Bert, er zijn mensen die minder kleurrijk door het leven gaan!

Robert Withaar de Jong oftewel “Withaar”. Ook “Withaar” zag ik voor het eerst spelen in de al vaker genoemde A1 van trainer Boekhout. Ook jij bent nog altijd lid van jouw vriendenteam, het huidige vierde. Jij werd ook kampioen met het zevende. Hoorde ik nu laatst dat jij het plezier in voetballen verloren had? Nee, toch Robert? Jarenlang was je dé linksback in onze selectie en schier onpasseerbaar voor menig spits. Een scherpe tackle, prima loopvermogen en met heel veel voetbalplezier. Ook in de derde, vierde en vijfde helft, zal ik maar zeggen. Altijd nog bereid om te spelen voor een team met een tekort aan spelers Dit bordje Beste Robert is hopelijk de opzet naar een 40-jarig lidmaatschap, want Withaar zonder sc Hoevelaken is ondenkbaar!

*40 jaar

Jan Bloemendal. Trainde tot voor kort nog altijd fanatiek met de eerder genoemde “overige senioren”. Architect, fietser, 35+ competitie, jaarlijks voetbalkamp in Friesland, maar bovenal was jij de man van “het geweten”. Met illustraties en mooie plaatjes c.q. verhalen vulde jij dit magazine van het roemruchte team, het 5e. Het team van Karel Polman, Richard en Wilco Wernsen, Ron Springveld en Marc Welgraven.

Klaas van de Pol. Telg uit een beroemd voetbalgeslacht. Jaap, Mees, Klaas en Martien. “The Dalton Brothers” van de Stoutenburgerlaan. Nog altijd zijn jullie, helaas zonder Mees, zeer betrokken bij de club. Klaas, ik heb jou nooit zien spelen en ik ken jou eigenlijk alleen als voetbalvader en natuurlijk als barmedewerker. M.n. op de donderdagavond. Men heeft mij verteld dat je een sterke spits was, die veelvuldig scoorde in het tweede team. Op de donderdagavond was het altijd gezellig als jij er was. 40 jaar lid Klaas, waar blijft de tijd?

Peter Pos. Peter is zo’n lid van de club, die je niet zo vaak ziet, maar hij volgt alles over onze club. Laatst hadden we nog een heel gesprek over vrijwilligers bij onze club. Je schreef er een mooi stukje over in het AD. Jouw 25-jarig lidmaatschap ging eigenlijk wat onopgemerkt voorbij. Het was tijdens een thuiswedstrijd, tegen Terschuur in 2006, dat je terloops het beroemde tinnen bordje kreeg in het witte huisje. De hele delegatie van Terschuur was er getuige van. Dat dan weer wel. Er zijn wat herberekeningen geweest over jouw jaren lidmaatschap bij sc Hoevelaken, zullen we maar zeggen, maar deze keer willen we je huldigen op de plaats waar dit hoort. Peter, ik hoop dat je onze club nog lang wil  volgen en er mooie stukjes over blijft schrijven.

Melis van Putten. Lieve mensen, Melis leerde voetballen in de speeltuin aan de van Zuylenlaan. Samen met zijn collega-Ajacieden Jan Broekhuis en Richard Timmerman. En Arnold Bos natuurlijk, maar die is niet voor die club. Meer dan 30 jaar een seizoenkaart, samen met Jan en Richard!. Vorig seizoen voor het laatst, einde van een tijdperk. Je was bij sc Hoevelaken een hele goede rechtsback. Niet te passeren voor menig spits. Nu ben je nog altijd de voetbalvader van Jos en gelukkig blijf je sc Hoevelaken trouw!

Cees van Veluw. Cees, broer van Klaas. Je speelde in de hoogste elftallen van het jeugdvoetbal. Vaak het 2e seizoen van die lichting. Je speelde jaren in het 2e, waarna in het 3e en 4e.. Hierna werd je leider van het 6e en je werd kampioen met hen en Ronald van de Pol. Cees was ook vele edities campingbaas van het internationaal toernooi. Cees, het schijnt dat ze je opnieuw gaan vragen voor deze functie in mei 2018. Natuurlijk ben ook je nog altijd bij sc Hoevelaken betrokken als voetbalvader. Van Jens. Beste Cees, op naar de 50!

Top