Wedstrijdverslagen

JO11-1: Voet- of korfbal uitslag, …

………..zegt u het maar.

Beste lezers,

Na een time-out van een week of drie (soms zijn er helaas omstandigheden waardoor voetbal écht een soort van bijzaak wordt ), volgt hier wederom een vertrouwd verslag van de aanstormende jeugd JO11-1. Het team wisselt nogal in hun resultaten, maar heeft de laatste twee wedstrijden de weg naar de middenmoot gevonden. Dat er voetbal in het team zit is ons niet ontgaan, maar de vele kwaliteiten omzetten in positief resultaat heeft gewoon tijd nodig.

Ingestuurd door: Jeffrey Forée

De “contouren” zijn zichtbaar en ook de spelertjes raken gewend aan de, door hun coaches, gewenste speelwijze. Naarmate je in een hoger team komt te spelen, wordt er ook steeds iets meer van je verwacht. Zo dus ook bij “onze” jongens. De basisprincipes bij zowel het aanvallen als het verdedigen sluipt langzaam in het team. Hoe ga je staan? Waar let je op? Hoe kunnen we elkaar tijdens de wedstrijd meer coachen? Alleen door veel te herhalen tijdens de trainingen zal je op een bepaald moment kunnen oogsten.

Afgelopen zaterdag konden de vele toeschouwers op een zonovergoten Sportpark Kleinhoven genieten van een doelpuntrijk festival van de JO11-1 versus DTS’35 JO11-1. De voorgaande duels konden de getrouwen live aanschouwen dat het maken van doelpunten het team minder goed afgaat dan het “weggeven” van doelpunten.

Zolang je maar één doelpunt meer maakt dan je tegenstander zit je altijd goed, maar beste lezers, er zaten deze 12e oktober weer een paar pittige “billenknijp” momenten tussen.

Voor ons, als fervent supporter, was het genieten geblazen op veld 2A. Er werd met veel inzet gespeeld, duels werden niet gemeden en, niet onbelangrijk, er werden vele doelkansen gecreëerd en ook verzilverd.

Dat er ook “kadootjes” werden weggeven is alleen maar prettig. Zo blijven de trainers uitgedaagd voor de dinsdag en donderdag. Het blijven investeren en herhalen van de oefenstof zal op termijn vruchten gaan afwerpen.

Dat er een einduitslag van 11-7 op het scorebord prijkte,  geeft wel aan dat dit verre van een saaie wedstrijd was. Alles wat voetbal zo leuk maakt werd deze dag gratis voorgeschoteld. Heerlijk onbevangen en toch vanuit hun positie spelend werden wij getrakteerd op een prachtige wedstrijd, waarin het team van de coaches Ruben Kruithof en Edwin Duyst terecht de overwinning voor zich opeiste.

De doelpunten werden in deze mooie wedstrijd gemaakt door Stijn Simon (één keer via speler DTS Ede), Tygo Morren (2 keer) en goudhaantje Xavi Buis liet zelfs 8 keer vanuit meerdere hoeken het net trillen.

De overwinning geeft ook weer een gezonde boost aan het team én hun technische staf. Aankomende zaterdag kan men de opwaartse lijn (wellicht) niet doorzetten, daar vanwege de herfstvakantie de wedstrijd tegen vv Barneveld JO11-1 op een ander moment gespeeld zal worden.

De eerstvolgende krachtmeting zal zijn op zaterdag 27 oktober bij onze buren in Nijkerkerveen. Het team van onze JO11-1 zal dan ook vanwege die bewuste herfstvakantie niet geheel compleet zijn, maar de coaches zijn gek op puzzelen. Dus dat gaat vast goedkomen.

Een sportieve groet van uw Razende Reporter & Co.

Hoevelaken verliest in en van Nieuwland

De klok staat op ruim achttien minuten spelen, wanneer Hoevelaken in de wedstrijd tegen Nieuwland vanuit een hoekschop op een 1-0 achterstand komt. De treffer komt niet uit de lucht vallen, want voorafgaande aan deze treffer mag Nieuwland al de nodige hoekschoppen nemen, waarbij de bal gevaarlijk voor het doel draait. Met kunst en vliegwerk kan steeds een treffer worden voorkomen.

De klok staat op ruim twintig minuten, wanneer de doelman van Nieuwland voor het eerst de bal mag aanraken en zodoende ook in het spel betrokken wordt.

Genoemde spelmomenten geven de verhoudingen aan tussen gastheer asc Nieuwland en gast sc Hoevelaken in de eerste doorgang. Hoevelaken wordt van het kastje van de muur gestuurd door een technisch vaardiger Nieuwland, dat ook in de duels feller is en voor het doel slagvaardiger. Na de treffer van Nieuwland krijgt Hoevelaken weliswaar een paar kleine kansjes, maar de inzetten zijn te zwak om de doelman van Nieuwland te verontrusten. Aan de andere kant straffen de Amersfoortse voorwaartsen persoonlijke fouten van Hoevelaken wel af en zo staat een schier onoverbrugbare ruststand van 3-0 op het bord.

Met Simon de Boer voor Jordy Zieltjes in het hart van de defensie begint Hoevelaken beter aan de tweede doorgang. Met het windje nu in de rug komt Hoevelaken verder van het eigen doel af. De splijtende passes van Simon de Boer zorgen voor meer aanvallend gevaar en zo wordt het eenrichtingsverkeer van de eerste helft na de rust toch nog omgezet in iets, dat op een wedstrijd lijkt. In de 63e minuut leidt dat tot een goede Hoevelakense aanval, waarin Patrick Kloppenburg zijn directe tegenstander uitspeelt en de bal met zijn ‘zwakke’ been in de verre winkelhaak draait: 3-1.


Hoevelaken komt in de tweede helft vaker daar, waar het in de eerste helft een gebiedsverbod lijkt te hebben: in het strafschopgebied van de tegenstander.

Hoevelaken ruikt dat er meer in zit, vooral ook, omdat Nieuwland niet meer brengt wat het in de eerste doorgang wel kon brengen. Via Joeri van den Hoeven wordt het bijna 3-2, maar het onder controle brengen van de bal kost, met twee man in de nek, net even te veel tijd. Kort daarna scoort Randy Gerritsen wel, maar de treffer wordt geannuleerd vanwege een lichte duwfout. De laatste grote kans is voor opnieuw Patrick Kloppenburg, maar zijn gelobde bal komt via de lat weer terug het veld in. Een minuut later dreigt het 4-1 te worden wanneer Sjoerd Kloppenburg wordt omspeeld, maar een duo Hoevelakense verdedigers weet de bal voor de lijn te redden en te verwerken tot een hoekschop.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Quinten van Vliet, Jordy Zieltjes (46. Simon de Boer), Ewoud van de Brug, Pascal de Jong; Randy Gerritsen (78. Daniël Bezembinder), John Kok (35. Robin Elverding), Michel van de Bunt; Edwin Duijst, Joeri van den Hoeven, Patrick Kloppenburg.

Doelpunten Nieuwland: 19e, 24e en 45e minuut.

Doelpunt Hoevelaken: 63. Patrick Kloppenburg

Hoevelaken niet verder dan de brilstand

Hoevelaken – Otterlo was in het afgelopen seizoen de afsluiter van de competitie en in die wedstrijd waren de gasten de ideale tegenstander voor Hoevelaken om zich te plaatsen voor de nacompetitie. Zaterdag 6 oktober 2018 stond dit affiche al in de derde competitieronde op het programma en in die wedstrijd had Hoevelaken aanzienlijk minder in te brengen. Meer dan een doelpuntloos gelijkspel zat er niet in, zodat Hoevelaken na een verliespartij en een overwinning nu ook een gelijkspel achter haar naam heeft staan.

Al binnen een paar minuten verscheen namens Hoevelaken Michel van de Bunt oog in oog met de doelman van Otterlo. Een schuiver over de grond had de openingsscore kunnen betekenen, maar de bal ging hoog over de dwarsligger. Deze actie was het enige noemenswaardige aanvallende feit, dat vanuit Hoevelakens oogpunt in de eerste helft kan worden beschreven. Otterlo combineerde er in de eerste doorgang lustig op los, alsof het een twee man meer situatie had, al leidde dat veldoverwicht niet tot grote kansen. Slechts twee opmerkelijke feiten vonden er plaats: een opstootje tussen Randy Gerritsen en Otteloër Dion Koersbergen, die beiden rood hadden kunnen krijgen, maar dat door de arbiter van dienst (wiens dag het vandaag was: dag van de scheidsrechter) keurig met een pedagogisch praatje werd opgelost.

 

Scheidsrechter Klaassen, broer van Jan (?) houdt niet van poppenkast en spreekt beide rebellerende spelers pedagogisch toe.

Vlak voor rust werd echter diezelfde Dion Koersbergen voortijdig door zijn trainer naar de kant gehaald. Beiden waren volledig klaar met elkaar. De één vanwege de instelling van zijn speler, de ander vanwege het drie kwartier lang verbaal begeleiden van iedere bal die gespeeld werd en iedere stap die werd gezet.

Komende week wordt er op de trainingsavonden in Otterlo waarschijnlijk niet alleen getraind, maar ook gepraat.

In de tweede doorgang toonde Hoevelaken meer aanvallende initiatieven, waardoor het publiek er achter kwam, dat ook Otterlo een doelman had. Net als in de eerste helft was de eerste grote kans na een paar minuten voor Michel van de Bunt, maar opnieuw kwam het niet tot een succesvolle afronding. Sterker nog, de wedstrijd leek al aan haar einde toe, omdat scheidsrechter Klaassen (wiens moment het acht minuten na rust niet was) zich moest laten behandelen om zelf door te kunnen gaan. De gouden handjes van Hoevelaken-verzorger Jeffrey van der Horst (foto) hielpen de man weer op de been, zodat het duel doorgang kon vinden.

Na ruim een uur spelen werd aanvaller Edwin Duijst, die in de defensie op de plaats van zijn vertrokken broer Jeffrey begon, naar voren gehaald en dat bracht Hoevelaken meer aanvallende impulsen. De doelman van Otterlo, die na afloop van de wedstrijd de vouwen nog in zijn shirt en broek had, kreeg desondanks minder te doen dan Sjoerd Kloppenburg, zijn collega aan de overkant, die Hoevelaken met een paar goede reddingen op de been hield en tot man van de wedstrijd werd uitgeroepen. Weliswaar hield hij, en Hoevelaken, voor de tweede keer op rij het doel schoon, maar reden voor euforie was dat op een mooie oktoberzaterdag nauwelijks.

Komende zaterdag kan Hoevelaken op de fiets. Dan moet er in de Amersfoortse wijk Nieuwland worden aangetreden tegen de gelijknamige Amersfoortse Boys SOVA Combinatie. Met twee overwinningen en een gelijkspel is asc Nieuwland iets beter gestart dan Hoevelaken, maar dat deze ‘derby’ een mooi affiche is, dat staat sowieso vast.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Edwin Duijst, Jordy Zieltjes (82. Simon de Boer), Ewoud van de Brug, Pascal de Jong; Randy Gerritsen, Robin Elverding, John Kok, Michel van de Bunt; Joeri van den Hoeven (88. Daniël Bezembinder), Patrick Kloppenburg (60. Quinten van Vliet).

John Kok is na een aantal seizoenen Hoevelaken 2 terug als breker op het middenveld.

De Haen Man van de Wedstrijd: Sjoerd Kloppenburg.

Sjoerd Kloppenburg hield Hoevelaken met een aantal reddingen in de wedstrijd en mag daarom op de foto, samen met de pupil van de week, Tygo Morren.

Hoevelaken herstelt zich bij SDS ‘55

De hoofdmacht van sc Hoevelaken heeft uit Wekerom wederom drie punten kunnen meenemen naar Hoevelaken. Na de 3-7 in de slotfase van het vorige seizoen werd het afgelopen zaterdag 0-2. Deze stand stond in de rust al op het scorebord en kwam net na een half uur spelen in twee minuten tot stand.

Met dit resultaat herstelde Hoevelaken zich van de slechte en troosteloze competitienederlaag bij de start van de serie van 26 ‘Pflichtspiele’.

Op het kunstgras van SDS ’55 ging de wedstrijd in de eerste gelijk op. Hoevelaken had voetballend het beste van het spel, SDS scoorde met veel lange halen de meeste hoekschoppen. Dit spelbeeld kreeg het handje vol toeschouwers tot ruim een half uur spelen voorgeschoteld, waarna Joeri van den Hoeven namens Hoevelaken de ban brak. Vanuit een hoekschop van rechts werkt hij de bal simpel ogend in het doel. Twee minuten later leek de wedstrijd beslist na de mooiste Hoevelakense aanval van de dag. En misschien wel het seizoen. Aanvoerder en linkervleugelverdediger Pascal de Jong dook de vrije ruimte in, die hij op zijn eigen flank voor zich zag, kreeg de bal in de diepte aangespeeld en gaf die op maat voor aan Edwin Duijst. Net na de stuit liftte de Hoevelakense aanvaller de bal over de uitlopende doelman in de touwen. De treffer werd gevierd alsof promotie werd afgedwongen, maar zo ver is het nog lang niet.


De bal ligt in het doel, dus kan de vuist de lucht in. Edwin Duijst was het eindstation van een prachtige Hoevelakense aanval.

De tweede helft speelde zich voornamelijk af op de Hoevelakense helft. Rond de zestigste minuut werd het Hoevelakense doel minutenlang belaagd. Dit gevaar kwam voornamelijk voort uit de lange ballen, die SDS nog steeds hanteerde. De Hoevelakense defensie stond echter koppend haar mannetje, zodat doelman Sjoerd Kloppenburg niet tot de toppen van zijn kunnen hoefde te gaan, om voor het eerst dit seizoen zijn doel schoon te houden.

Had Hoevelaken dan helemaal niets in te brengen in de tweede doorgang? Jazeker wel, want de aanvallende energie werd bewaard tot het laatste kwartier, toen ook Patrick Kloppenburg zich na een afwezigheid van een paar weken vanwege een blessure weer veldspeler mocht noemen. Hij was één van de aanvallers, die de mogelijkheid kreeg om de stand naar 0-3 te tillen, net als Michel van de Bunt, Edwin Duijst en Coen Bos, een andere invaller. Het bleef echter bij 0-2 en daarmee waren alle Hoevelakers, na de mispeer van vorige week, dik tevreden.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Quinten van Vliet, Jordy Zieltjes, Ewoud van de Brug, Pascal de Jong; Randy Gerritsen (72. Patrick Kloppenburg), John Kok, Robin Elverding, Michel van de Bunt; Edwin Duijst, Joeri van den Hoeven (83. Coen Bos).

Scoreverloop: 31. Joeri van den Hoeven, 33. Edwin Duijst 0-2.

Troosteloze competitiestart sc Hoevelaken

Zaterdag 22 september 2018, een troosteloze dag op Kleinhoven en wijde omgeving. De regen dwarrelt in diverse tempo’s naar beneden en ook op het goed ogende hoofdveld van sc Hoevelaken is het aanzien troosteloos. De Hoevelakense hoofdmacht snakt naar een overwinning. In het bekerprogramma gingen alle duels verloren en op vriendschappelijk niveau kon er één schamel overwinninkje in Achterveld worden geboekt.

Ook de competitiestart is Hoevelaken al jaren niet goed gezind. Voor de laatste overwinning in een competitie-ouverture moet worden teruggegaan naar het seizoen 2014-2015, toen Cobu Boys met 8-0 van de mat werd geveegd. Een seizoen later volgde een schamel gelijkspelletje tegen Maarssen en vervolgens twee startnederlagen tegen Batavia ’90 en Teuge. Op de troosteloze 22e september 2018 kon ook een ouvertureverlies tegen Rood-Wit ’58 worden bijgeschreven.

Van het leger afwezigen had verantwoordelijk hoofdcoach Harry Oussoren een uitermate sterk elftal kunnen opstellen. Echter, daarmee win je geen wedstrijden en moest het gebeuren met de mannen die er wel stonden. Al snel werd duidelijk, dat de Hoevelakense hoofdmacht geen vrees hoefde te hebben van de opponent uit Krachtighuizen. Na een flitsende aanval in de 31e minuut, één van de weinige in deze wedstrijd, kon Lex van Middelaar een prachtige voorzet van Edwin Duijst promoveren tot een treffer.

Doelpuntenmaker Lex van Middelaar wordt geknuffeld door Joeri van den Hoeven. Aangever Edwin Duijst (7) komt zich ook mengen in het feestje.

Het wachten was op de verdubbeling van de score, maar vlak voor rust viel de gelijkmaker aan de andere kant. Assistent-scheidsrechter Jeroen Venema stak direct de vlag de hoogte in vanwege buitenspel, maar de arbiter van dienst beoordeelde de situatie zelf en liet de Hoevelakense vlaggenist in zijn (natte) hemd staan. Velen hadden na afloop de wens, om de arbiter te vragen naar het waarom van het negeren van de grensjager (“Je kunt altijd naar hem gaan luisteren”), maar door een gemaakte opmerking ergens tijdens of na de wedstrijd voelde de man zich geraakt en vertrok zonder handen te schudden naar ‘moeder de vrouw’.

De tweede doorgang was niet veel beter dan de eerste. Van vloeiende aanvallen was geen sprake en het lukte Hoevelaken pas na een half uur spelen, om zelf tot een doelpoging te komen. De stand op het scorebord was op dat moment al veranderd in 1-2, waardoor Hoevelaken wel genoodzaakt was om meer druk naar voren uit te oefenen. Lex van Middelaar deed daarin een hoopgevende poging, maar kon zijn aanval niet doorzetten vanwege een hamstringblessure. Joeri van den Hoeven had met een kopbal nog de kans op een gelijkmaker, maar ook zijn bal trof geen doel.

Hoevelaken start het seizoen derhalve met een verliespartij tegen een ploeg, die zeker ook niet om de hoofdprijzen zal gaan spelen. Vorig seizoen werden er nog zes punten tegen Rood-Wit gepakt, dus deze competitiestart kan worden gezien als een dubbele nederlaag. Echter, er zijn nog 75 punten te halen en ook vorig seizoen stond Hoevelaken, na twee nederlagen zelfs, al snel weer in de top drie. Kortom, de zon zal na een troosteloze start zeker weer gaan schijnen, zeker als de geblesseerden, vakantiegangers en bruiloftvierders weer terugkeren.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Quinten van Vliet, Simon de Boer, Pascal de Jong, John Kok; Edwin Duijst, Randy Gerritsen (90. Lars Kok), Michel van de Bunt; Coen Bos, Joeri van den Hoeven, Lex van Middelaar (80. Jordy Zieltjes).

De Haen “Man van de Wedstrijd”: Quinten van Vliet

JO11-1: Intocht Sinterklaas bij Blauw-Geel ‘55

We schrijven 15 september 2018; de laatste bekerwedstrijd in de poule voor onze jongens te Ede. Een tegenstander welke ook in de competitie een “kwelgeest” kan zijn.

Door Jeffrey Forée

Afgaande op de cryptische kop van het verslag zult u wellicht begrijpen, en zeker hen die de wedstrijd hebben bijgewoond, dat het team van SCH, onbewust, voor de man met de lange witte baard aan het spelen was. Of het spelen op natuurgras daar nu debet aan was? Of wellicht een klein beetje hoogmoed na twee prima bekerwedstrijden? U mag het zeggen.

De gedrevenheid en het enthousiasme van de coaches Ruben Kruithof en Edwin Duijst kon de spelertjes blijkbaar niet genoeg prikkelen, om dit ook te vertalen in de wedstrijd. Als ik u zeg dat de eerste twintig minuten hun team goed voetbal speelde, de bovenliggende partij was, 3 (ja DRIE) 100% opgelegde kansen kreeg en die ook 100% niet benutte. Tja, dan zult u begrijpen dat je “dit soort van narigheid” zelf over je afroept.

Het schieten vanaf zijkanten werd de eerste helft tot kunst verheven, waar simpel afleggen voor het doel tot succes had kunnen leiden. Met een 0-1 of zelfs 0-2 de rust ingaan, zou gezien het vertoonde spelbeeld geheel verdiend zijn geweest.

Het gegeven dat ‘als je ze zelf niet maakt je tegenstander dat wel doet’ werd dan ook die 15e september bewaarheid.

De 1-0, 2-0, en 3-0 kwamen als rijpe appeltjes zo uit de lucht vallen. In een tijdsbestek van ongeveer zeven minuten werd de wedstrijd op zijn kop gezet. Het team deed zich zelf veel tekort door, te nonchalant, met de vele kansen die het kreeg om te gaan.

Scherpte was er bijna niet of nauwelijks vandaag, de wil om duels te winnen al evenmin; de beleving had men vandaag thuis op het hoofdkussen gelaten.

Dat de wedstrijd uiteindelijk een 7-3 einduitslag kende was eigenlijk ook niet meer belangrijk. Verliezen hoort er nu eenmaal bij en wellicht is het ook goed voor dit team om eens flink een ‘veeg om de oren’ te krijgen. Al eerder schreef ik (maar wie ben ik) dat met alleen mooi voetbal en mooie acties je geen wedstrijd zult winnen.

Dit team herbergt allemaal lieve jongens die stuk voor stuk goed kunnen voetballen, maar die ook af en toe peper nodig hebben (en dan geen pepernoten als u begrijpt wat ik bedoel).

Nu de bekerronde ten einde is kan het team zich gaan focussen op het begin van de competitie.

Zaterdag 22 september wordt gestart met een uitwedstrijd.

Blauw-Geel’55 te Ede zal dan om 10.45 uur gastheer zijn. Oeps, is dat niet het team waar vandaag… INDERDAAD!

Als er al sprake mocht zijn van een sportieve revanche, dan kan deze op heel korte termijn plaatsvinden.

Uw Reporter hoopt dat de kadootjes dan vervolgens écht pas op 5 december worden uitgedeeld.

Een sportgroet van uw Razende Reporter & Co.

JO11-1: voorzitter hanteert de fluit!

Beste trouwe lezers, bovenstaande “kop” is zo veelzeggend over de beleving, het enthousiasme, de passie en vele vrije uren van al die vrijwilligers die…………..;  u begrijpt vast wat ik bedoel.

Dat zelfs onze voorzitter besluit om een EK kwalificatiewedstrijd om de Nations League niet te fluiten, maar besluit om toch te kiezen voor daar waar zijn hart ligt; leidsman te zijn bij onze JO11-1 van zijn cluppie. Ja, daar word je als fervent supporter van dit team alleen maar vrolijk van.

Door: Jeffrey Forée

Het team van de coaches Ruben Kruithof en Edwin Duyst had de lat na het “visitekaartje” in Ederveen behoorlijk hoog gelegd, een soort van gezonde druk was al vroeg in het seizoen merkbaar. Kon de ingezette lijn verder worden doorgetrokken tegen de eier-, ahum ijzervreters uit Barneveld? Welke ook hun eerste bekerwedstrijd hadden gewonnen (5-3 tegen Blauw-Geel uit Ede).

Veld 2A was deze achtste september het decor voor, wellicht, een opmaat naar iets moois. Direct vanaf het eerste fluitsignaal kon een ieder met een Rood-Witte voorkeur aanschouwen, dat deze tegenstander voetballend aardig wat in hun mars had. De teams waren aan elkaar gewaagd waarbij,  zeker de eerste 10 minuten, VV Barneveld een licht overwicht had.

Dat dit resulteerde in een pracht doelpunt voor onze gasten was eigenlijk niet vreemd. De 0-1 brak de wedstrijd duidelijk open en had beter niet kunnen vallen voor VVB. Hoe dan?

Na deze treffer namelijk  kreeg het team van SCH “de geest”. De wederopstanding was een feit. Dit was nu net die prikkel welke het team nodig had om orde op zaken te stellen. Getergd en met een tomeloze inzet werden de toeschouwers aangenaam verrast met een veldspel dat zijn weerga niet kende. Een lust voor het oog om te zien, hoe vloeiende combinaties overgingen in een aaneenrijging van doelkansen. Uit één van de vele mogelijkheden was het Merlijn Forée die de bal van afstand op de pantoffel nam, vervolgens caramboleerde diezelfde bal driemaal tegen lat en paal, om uiteindelijk  toch in het netje te vallen. De verdiende 1-1 was een feit!

En nog nagenietend was daar als toetje ook nog de 2-1. Xavi Buis was het eindstation na een mooie actie en dito pass van Luke La Gordt Dillie.

De rust kwam als geroepen voor beide teams. Enerzijds kon VVB bijkomen van zoveel aanvalsgeweld. Anderzijds kon de technische staf van SCH precies die punten meegeven aan het team om de vele kansen in de tweede helft ook daadwerkelijk te verzilveren.

Het  (geheime) recept van beider coaches miste zijn uitwerking niet bij onze jongens. De regie lag meteen weer bij SCH en onverdroten ging het team door waar het was gebleven. Het leek wel of het jachtseizoen (maar dan op de keeper van de tegenstanders) was geopend. Er werd weinig meer weggegeven, scherpe duels werden niet gemeden en ook het aanvallende spel werd beloond.

Chris Verdam beloonde een mooie, zelf ingeleide actie, met een doffe knal; de 3-1 was een feit. Wie zou denken dat nu het slot erop ging kwam bedrogen uit.

De 4-1 en 5-1 van aanvoerder Xavi Buis waren het gevolg van een team dat ook vandaag weer zeer gefocust was en maar één doelstelling had; WINNEN én een grote stap zetten richting de volgende bekerronde.

De 5-1 bleek tevens de einduitslag  te zijn van een wedstrijd, waarin het team liet zien dat het over een ongekende veerkracht beschikt en zowel verdedigend/aanvallend, als ook bij de omschakeling over heel veel vermogen beschikt. Het seizoen mag dan pas begonnen zijn, maar het is nu al genieten met een hoofdletter G.

Volgende week volgt de laatste bekerwedstrijd in deze ronde met Blauw-Geel ‘55 uit Ede als gastheer. Het bereiken van de volgende ronde zal het uitgangspunt zijn, schat ik zo in.

Hetzelfde uitgangspunt van ons Oranje, dat zondag hun eerste wedstrijd tegen “Les Bleus” zullen spelen.

Maar net als voor onze voorzitter ligt ook ons hart bij de JO11-1. Dus zet 15 september om 10.15 uur in uw agenda. Tot dan in Ede bij ‘les Bleus-Jaunes’.

Een sportieve groet,

Uw Razende Reporter & Co

 

O12-3 pakt overwinning in de beker

Na een onwennige eerste helft, waarin tweemaal een voorsprong verspeeld werd, kwamen we in de tweede helft meer in het spel en bleek dat we er conditioneel beter voorstonden dan onze tegenstanders.

Door: Sander te Hoonte

De (in groten getale opgekomen) supporters moesten het in de eerste helft doen met een hele mooie solo van Chris, die hij goed afmaakte en een mooi in de korte hoek geschoten schot van Lars. Verder was het vooral erg slordig, dus in de rust even tegen elkaar gezegd wat er anders moet!

En dat hielp, door veel eerder druk te zetten regen de kansen en mooie aanvallen zich aaneen en kunnen we zeggen dat we nog slechts vijfmaal wisten te scoren.

Een pegel van Daan, een corner van Mees, die op miraculeuze wijze binnenviel, een super uitgevoerde corner, waarbij Levi deze supermooi binnen werkte, een aanval over 3 of 4 schijven waar Lars hem in de korte hoek weet binnen te tikken vanuit de spitspositie. De zeven werden voltooid door nog een mooi doelpunt van Levi.

Met een overwinning volgende week zouden we voor de tweede maal de poule-fase kunnen overleven! Daar gaan we voor!

JO11-1 : Even visitekaartje afgeven in Ederveen.

Een prachtige zaterdagochtend, hunkerende spelertjes (en ouders) naar die groene grasmat, een team dat zich duidelijk geroerd heeft op de transfermarkt, een ervaren coaches/trainersduo die hun (voetbal)sporen al ruimschoots verdiend hebben; Wij stellen aan u voor de SCH JO11-1!

Door: Jeffrey Forée

Traditiegetrouw begint de start van het nieuwe seizoen met het spelen van bekerwedstrijden, zo ook voor onze jonge helden. Mooie “verkapte” oefenwedstrijden als opmaat naar het echte werk wordt weleens gezegd. Ik kan u zeggen beste lezers, deze zinsnede gaat geenszins op voor dit team.

De bekende transferperiode is optimaal benut, om op alle fronten succesvol mee te kunnen strijden. Er is duidelijk gehoor gegeven aan de “voorwaarden” van de coaches/trainers Ruben Kruithof en Edwin Duyst. De onderhandelingen verliepen ietwat stroef, maar uiteindelijk kon groen licht worden gegeven voor Luke La Gort Dillie en Bastiaan Smith. Dat er zich, onverwacht, ook een ultiem buitenkansje voordeed met het aantrekken van Chris Verdam van SV De Meern. Tja, dan zult u begrijpen dat het ‘Serious Business’ is bij dit team.

Ederveen was de locatie waar de degens voor het eerst gekruist mochten worden met de plaatselijke Advendo ’57. Al bij aankomst op het sportpark bleek de gastheer deze wedstrijd uiterst serieus te nemen; de kantine was dicht (verbouwing), koffie/thee bleek voor de meegereisde supportersschare in 1e aanleg “nicht im frage”.

Een klein stukje oorlogsvoering?? Het team liet zich in ieder geval door deze hobbelige aanloop niet van de wijs brengen. Stoïcijns en met een ongekende passie werd de warming-up ingezet. De focus was duidelijk gericht op de tegenstander, zoveel was wel duidelijk.

Iets na 10.15 uur klonk het fluitsignaal vanaf kunstgrasveld 1B; de start van een vernieuwd team met dito vernieuwde KNVB regels kreeg dan eindelijk zijn langverwachte beslag. De hand van de trainers was al direct zichtbaar in het veld. Zowel verdedigend als aanvallend “stond” het team.

Taken werden zorgvuldig uitgevoerd. Fris, frivool en onbevangen spelend werd de tegenstander de wil opgelegd. Na een mooie actie van Stijn Simon op rechts was het uitgerekend nieuwkomer  Chris Verdam die met een mooi droog en hard schot met links de keeper kansloos liet; een volkomen verdiende 0-1 voorsprong.

Geheel tegen de verhouding in viel de 1-1 kort hierna, maar het team was geenszins onder de indruk. Sterker nog, het team toonde veerkracht en met twee prachtige afstandsschoten op links van Tygo Morren ging men rusten met een verdiende 1-3 voorsprong. Welke tips en tricks de coaches in de rust hadden meegegeven zal altijd een ? blijven, maar onder aanvoering van capitano Merlijn Forée ging het team verder waar het mee begonnen was: prima voetbal laten zien en de score verder uitbreiden.

Dat na 2×30 minuten de teller op 3-7 bleef steken was o zo verdiend, voor zowel het team als hun coaches; het (spel)plezier en enthousiasme spatte er vanaf.

Volgende week zaterdag zal het team gastheer zijn in de tweede bekerwedstrijd met als tegenstander VV Barneveld JO11-1. Wij begrijpen dat u nieuwsgierig bent geworden; dat zijn wij ook. U bent van harte welkom op Sportpark Kleinhoven met als aanvangstijd 9.45 uur. Laat deze kans niet aan u voorbijgaan.

Een sportgroet van uw Razende Reporter en Co.

Wedstrijdverloop: 0-1 Chris Verdam, 1-1 Advendo, 1-2 en 1-3 Tygo Morren, 1-4 Chris Verdam, 2-4 Advendo (pen.), 2-5 Chris verdam, 3-5 Advendo, 3-6 Xavi Buis, 3-7 Chris Verdam.

Speler van de week: Chris Verdam (foto)


Hoevelaken JO11-1 presenteert zich bij de eerste wedstrijd van het seizoen.
Achter vlnr: trainer Ruben Kruithof, Jan-Jelle Faber, Bastiaan Smith, Bram Ledegang (keeper), Chris Verdam, Sem van der Linden en Edwin Duyst.
Voor rij vlnr: Xavi Buis, Luke La Gordt Dillie, Tygo Morren, Stijn Simon en Merlijn Forée.

Hoevelaken blijft derdeklasser

De hoofdmacht van sc Hoevelaken komt ook volgend seizoen uit in de derde klasse. In Oldebroek werd na een 4-1 nederlaag de weg naar de finale van de nacompetitie afgesneden door OWIOS. De gehoopte droomfinale Hoevelaken – Terschuurse Boys op zaterdag 16 juni is daarmee van de baan. Ook de Boys gingen met drie doelpunten verschil onderuit. Het Apeldoornse AGOVV was hen te machtig: 3-0.

Hoevelaken, dat streed voor promotie naar de tweede klasse, voetbalde de eerste tien minuten aardig mee met tweedeklasser OWIOS, dat vocht tegen degradatie. Daarna viel al (te) vroeg en onverwacht de eerste treffer te noteren, toen de bal ver achter de Hoevelakense verdediging werd gespeeld en Hoevelaken daar te lichtzinnig mee omging.


Doelman Sjoerd Kloppenburg heerst in de lucht. Samen met de Hoevelakense defensie had hij veel werk in met name de eerste helft. 

Het mooie weer, het prachtige biljartlaken en de enorme publieke belangstelling waren geen reden, om bij de pakken te gaan neerzitten. Echter, het spelletje van OWIOS, met veel lange ballen achter de Hoevelakense defensie, bleek Hoevelaken uiteindelijk te machtig. Na een sprintduel liet Ewoud van de Brug, bijna altijd een stabiele factor in het Hoevelakense verdedigingshart, zich iets te gemakkelijk aan de kant zetten en waar hij wachtte op het fluitsignaal van de scheidsrechter ging het spel gewoon door. De assist die uit deze situatie ontstond leverde halverwege de eerste helft een tweede treffer op.


Doelman Sjoerd Kloppenburg is op zijn post bij een vrije trap van OWIOS. De stand is dan echter al 2-0.

Aanvallend had Hoevelaken in de eerste doorgang weinig in te brengen. Een paar zachte schoten vormden wat wanhopige pogingen, maar gevaar leverde dat niet op. OWIOS was in dat opzicht effectiever. Toen doelman Sjoerd Kloppenburg, die een aantal goede reddingen verrichtte, de bal uit een hoekschop weg stompte, kwam die bij een Oldebroekse aanvaller, die in één handeling de bal over de doelman en de rest van de defensie in de verre bovenhoek lobde.

Met Robin Elverding voor Jeffrey Huisman ging Hoevelaken in de tweede doorgang voortvarend van start. Hoevelaken kreeg al binnen een minuut een hoekschop te nemen. Randy Gerritsen draaide de bal hoog bij de tweede paal, waar Patrick Kloppenburg ter plekke was om de bal hard in te koppen. Dit gaf de Hoevelakense burger moed en de gasten ging dan ook hoopvol ten strijde. Er ontspon zich een leuke tweede helft, waarin Hoevelaken veel de aanval zocht, bij vlagen goed voetbal liet zien en vlotte combinaties op het biljartlaken legde. Door de enorme oppervlakte van het veld kregen de spelers veel ruimte en Hoevelaken ging daar goed mee om. De aanvalsdriften leidden tot diverse hoekschoppen, waarbij Randy Gerritsen de bal niet altijd zo mooi voor het doel kon geven als bij de openingstreffer na rust. Toen dat eenmaal via Michel van de Bunt vanaf de nadere kant wel gebeurde, kopte Pascal de Jong de bal hard tegen de lat en bleef de aansluitingstreffer, die een kantelpunt in de wedstrijd had kunnen zijn, uit.


Aanvoerder Pascal de Jong (midden) kopt de bal tegen de lat. De aansluitingstreffer blijft uit.

In de 82e minuut was de wedstrijd gespeeld. Vanuit het niets gaf Hoevelaken onnodig een treffer weg en was definitief duidelijk, dat Hoevelaken ook komend seizoen weer de tegenstanders treft, die eveneens in de derde klasse hun hobby uitoefenen.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jordy Zieltjes, Ewoud van de Brug, Simon de Boer (68. Ruud Kassenaar), Pascal de Jong; Randy Gerritsen, Jeffrey Huisman (46. Robin Elverding), Michel van de Bunt; Lex van Middelaar, Joeri van den Hoeven, Patrick Kloppenburg (70. Coen Bos).

Doelpunt Hoevelaken: 46. Patrick Kloppenburg (3-1)

Doelpunten OWIOS: 10.,21 en 41. 1-0, 2-0 en 3-0; 82. 4-1

Top