CCDD 30 – De Preek van Peek

Voorjaar 2005

Peek

De hele vakantie heeft natuurlijk in het teken gestaan van Azië. Waar je ook was, het dook telkens weer op. Terecht!
Toen wij lekker knus binnen zaten Kerst te vieren, was er in Azië een zeebeving. Dit heeft 150.000 mensen het leven gekost en de schade was gigantisch. Het was tevens ook de afsluiting van wat eigenlijk gewoon in een tikkeltje grof Nederlands een KUT-jaar was. Vele moorden en veel problemen over de hele wereld. Het terrorisme, en natuurlijk werd die kneus, die zichzelf president van Amerika noemt, weer herkozen. Toen kwam de moord op Theo van Gogh en brak helemaal de pest pleuris uit in ons kleine Nederland, waar toen eigenlijk ineens een kleine wereld oorlog heerste. Geen moskee was nog veilig en ik geloof dat ook enkele kerken het moesten ontgelden.  Om dit jaar nooit te vergeten (in negatieve zin) kwam er ook nog eens die alles verwoestende zeebeving die families uit elkaar haalden en ineens hadden de mensen die weinig hadden helemaal niets meer.
Onze trainer Jack was heel erg begaan met dit gebeuren, wat natuurlijk heel erg logisch is. Enkele dagen heeft hij de videobeelden moeten aankijken en toen werd het hem teveel. Hij heeft een plan uitgewerkt en badabing badaboem werd er hals over de kop een actie georganiseerd, waarbij het team zoveel mogelijk moest inzamelen. Jack had verzonnen dat we iets moesten gaan doen voor Azië door middel van de Horstbeekloop. Hij vond dat we één rondje moesten gaan lopen voor Azië en dus moesten wij zoveel mogelijk mensen zien te vinden die ons wilden sponsoren. Om maar even aan te geven dat Jack er echt mee begaan was, gaf hij aan dat ook hij een rondje gaat lopen en als Jack zich in trainingspak hijst en zijn sportieve schoenen aan doet om te sporten, zegt dat heel veel over de omvang van de ramp.  Direct zijn er enkele plannen gemaakt en ging bijvoorbeeld Hidde als een gek inzamelen. Ook de nieuwjaarsreceptie van ons cluppie viel ten prooi aan B1-ers en alleen hier werd al 200 euro opgehaald. De B1-ers lieten het er niet bij zitten en ineens stroomde het geld naar binnen. Na 3 dagen stonden we woensdag zowaar ineens op 760 euro, wat natuurlijk best leuk was als er werd verwacht dat er hoogstens 200 euro werd opgehaald. Door enkele goeie gevers en weet ik veel wat nog meer stonden we vrijdag op een leuke 1300  euro, wat zomaar ineens 2005 euro en 55 cent werd. Dit is natuurlijk zonder meer een fantastisch bedrag en daarom wil ik het team en alle sponsors bedanken voor hun inzet. Hopelijk kunnen we over enkele maanden het resultaat van onze gevingen zien.

De belevenissen van Peek

We gaan terug naar 14 februari 2004. De zaterdag van Peek kan eigenlijk al niet meer stuk. Opgestaan met de gedachte, dat hij die zaterdag aanvoerder mocht zijn van B1. Hij wreef zijn ogen nog maar eens uit, het was echt waar, hij mocht de aanvoerdersband dragen. Voor het eerst in die zeven jaar dat Peek het voetbalveld al bevolkte.
Een klein smetje, het team kon maar 10 man op de been brengen. Het enthousiasme werd getemperd. Tom was geblesseerd, Maarten had afgezegd en Tjeerd had geen zin.
Dan maar wat spelers van C1 geleend.

Omkleden, de Preek van Van Beek en de warming up. Negen paar ogen kijken vol ongeloof naar Peek. ‘Hij aanvoerder’ wordt er gemompeld en vertwijfeld gevraagd ?
Een glimlach van oor tot oor verschijnt op de pokerface van Peek.
De spanning loopt op. Thuis tegen Go Ahead (Deventer) spelen brengt toch wat nervositeit met zich mee.

B1 beheerst het ‘kat uit de boom’ kijken. Door een toevalstreffer van de ploeg uit de koekstad komt Hoevelaken toch, door een toevalstreffer, met 0-1 achter te staan. Go Ahead begint de spelers van Hoevelaken te irriteren. Toch nog voor rust, een misverstand in de Deventer verdediger en Lars tekent voor zijn eerste goal (intikkertje).
Na de rust werd gelijk een begin gemaakt met het Hoevelakens kwartiertje. Tim scoorde drie keer binnen die eerste 15 minuten. Een riante 4-1 voorsprong, zou je zeggen. Maar ja, Go Ahead trok de trukendoos open. Hoevelaken raakte de kluts helemaal kwijt. Een speler van Go Ahead ging vliegend en gillend (het was tenslotte een adelaar) naar de grond. Licht geraakt door Jimmy viel die gozer gewoon om. ‘Strafschop’, besliste de scheidsrechter.
De aanvallen volgen elkaar snel op. Een voorzet van rechts, Jimmy springt (met een man in zijn rug) naar de bal, krijgt een zet in zijn rug en raakt de bal met zijn hand.
‘Strafschop’, besliste de scheidsrechter. Twee minuten van felle protesten doen de scheidsrechter niet anders beslissen. Plots is de stand teruggebracht naar 4-3.
De spanning loopt op en de scheids begint constant meer een rol te spelen en bij elke beslissing krijgt hij de laag van voren.
In de slotfase scoort Go Ahead nogmaals. Een onoverzichtelijke situatie, een bal in de kluts en de bal ligt in het netje (4-4).
Verslagenheid heerst en tja wat kan je er aan doen…..
Nog één opleving van de Rood-Witten, een vrije trap vanaf links, de bal gaat bijna in één keer tussen de palen door, de keeper krijgt er zijn handen nog tegen, maar laat de bal los en daar is ie dan. Bart(je) Hulshof heeft de 5-4 op zijn witte Puma-schoenen liggen.
Maar wat doet Bart ? Hij kan de bal er simpel inlopen, kan de bal desnoods nog koppen of er gewoonweg, met zijn rug naar het doel, intikken. Bart kiest voor power en raakt de bal finaal verkeerd. Vanaf de doellijn is naast schieten ook een kunst.
De teleurstelling neemt grotere vormen aan.
Er moest een zondebok gevonden worden. Dan is de man in het zwart snel gevonden … Hoe kon hij nou twee penalty’s-tegen geven ?
Het team nam een klein beetje schuld aan dit gelijke spel, wel voor eigen rekening. Als we de verdediging op orde hadden gehad, de middenvelders de toevoer naar de spitsen hadden afsneden en al die kopkansen in de eerste helft waren benut, dan… ja dan hadden we wel gewonnen.
Maar toch, de scheidsrechter heeft zeer matig gefloten en daarom was de hoofdrol voor hem weggelegd.
Diezelfde leidsman werd ook nog tot ‘man of the match’ uitgeroepen.
Voorwaar, een mooie titel voor een voorzitter.

De rest van de zaterdag was voor Peek toch nog wel leuk. Hij mocht plaatsnemen op de altijd gezellige bank van de A1. De stemming op de bank verslechterde wel door het verlies van 2-4.
Kwam Peek dan niet meer in actie voor de A1 ? Jazeker, hij mocht twee keer de bal, die over het hek en over de sloot werden geschoten, gaan opzoeken.

Was getekend ‘Peek’ – hoe Patrick Kloppenburg aan die bijnaam is gekomen is simpel te verklaren; in zijn team speelden meerdere Patrick’s.
En met de achternaam Kloppenburg is er al vrij snel een link te leggen

Top