Wim Uiterwijk verhuisd naar Nijenstede

Woensdag 2 juni is Wim Uiterwijk verhuisd naar woonzorgcentrum Nijenstede te Amersfoort. Daarmee is hij geen inwoner meer van Hoevelaken en zal ook zijn gang naar Kleinhoven worden bemoeilijkt. Voor de website van sc Hoevelaken schreef Cees Uiterwijk, de zoon van Wim, onderstaand verhaal.

Net geen 60 jaar Hoevelaken

In 1962 kwamen mijn vader en moeder in Hoevelaken wonen aan de Parklaan. Samen met mijn zus Coby en mijn broer Wim.

Ik was nog geen jaar oud toen ik in Hoevelaken kwam wonen. Vanaf de lagere school voetbalde ik dagelijks op de grasveldjes aan de Parklaan. Al snel ging ik elke zaterdag met mijn vader naar de voetbalclub aan de sportweg. In die tijd moest je 7 jaar oud zijn om lid te worden van de sc Hoevelaken. Ik keek uit naar het moment dat ik eindelijk 7 jaar oud ging worden. Eindelijk lid van die mooie vereniging in het Rood met Wit.

Mijn verjaardag valt in december. Mijn eerste seizoen bij onze geweldige club startte al in het begin van de competitie, “illegaal” deed ik al wedstrijden mee. Toen het moment in december, eindelijk officieel lid, ik was bevoegd om te spelen.

De eerste jaren speelde ik altijd met nummer 7, vraag me niet waarom. Vanaf mijn eerste wedstrijd had ik altijd mijn vaste supporter aan de lijn staan, mijn vader. Zowel uit als thuis was hij aanwezig.

In het begin ging mijn moeder ook nog mee, dit is na een aantal jaren gestopt.

Bij uitwedstrijden was altijd al een auto aanwezig, die van mijn vader. Zoals ik, hoe zelden ook, netjes afzegde als ik een wedstrijd niet aanwezig was, onze supporter, vaste rijder, meldde zich ook altijd netjes af als hij een keer niet aanwezig was. Ik weet dat hij zelden een wedstrijd miste. Als mijn vader een keer niet aanwezig was, kwamen mijn medespelers vragen waar hij was.

Vanaf de A1 jeugd werd het allemaal steeds fanatieker. Ik maakte nog wel eens een doelpunt. Daarna naar de senioren, in het begin wel wennen. Ik was niet groot en stevig en ben door de eerste jaren heen steeds iets meer in het seniorenvoetbal gegroeid. Wat mij uiteindelijk vele mooie jaren in de senioren heeft opgeleverd.

Ik scoorde met regelmaat. Je zag mijn supporter steeds trotser naast het veld staan. In sommige wedstrijden had ik mijn dag niet en was de slechtste man van het veld. Bij thuiskomst zei mijn vader dan vaak, “ze begrepen je weer niet”. Hij is mij nooit afgevallen na een wedstrijd, hoe slecht ik ook was.

Toen ik in de senioren voetbalde ging de kantine aan de sportweg om 19.00 uur dicht. Als mijn vader en ik thuis kwamen was mijn moeder aan het mopperen waar wij toch bleven, het eten stond al lang klaar. Zij vond het maar niets die voetbalclub aan de Sportweg.

Op een gegeven moment is zij een keer gevraagd te helpen in de kantine aan de Sportweg. Je kende mijn moeder niet meer terug. Elke zaterdag in de kantine achter de bar samen met Marrie. Wie was elke zaterdag als laatste thuis van de Sportweg? Mijn moeder.

Wim Uiterwijk op 30 augustus 2020, zijn 95e verjaardag. Wim krijgt bloemen van zijn vrienden van de JJC.

In de loop der jaren heeft mijn vader diverse functies binnen sc Hoevelaken ingevuld. Deze club is zijn lust en zijn leven.

Na het overlijden van mijn moeder in februari 2016 woonde mijn vader op zich zelf aan het Boekweitveld. Hij redde zich zelf goed, bijna dagelijks was hij op het voetbalveld aan het Kerkepad te vinden. Hij vond vooral het contact met de leden van jong tot oud geweldig.

Tot aan begin 2021 ging dit goed. Helaas kreeg mijn vader Corona en werd opgenomen in de Pol te Nijkerk. Daar werd helaas duidelijk dat hij niet meer terug gaat naar het Boekweitveld te Hoevelaken.

Woensdag 2 juni was het zover dat mijn vader officieel in Amersfoort ging wonen.

Zijn nieuwe adres is:
Nijenstede, Heiligenbergerweg 84, 3816 AM Amersfoort – kamer 2.41.

Samen met Wim van Vliet wordt al gekeken of we mijn vader op zaterdag naar de voetbalclub kunnen halen om het geweldige gevoel van onze club vast te houden.

Mijn vader vindt het zeker leuk als mensen hem bezoeken. Een kaartje zal hij ook zeker waarderen.
Ik kijk uit naar het moment om mijn vader ‘s zaterdags op het voetbalveld tegen te komen. Wat ook gebeurt, mijn vader blijft een onderdeel van onze sc Hoevelaken.

Cees

Top