Wedstrijdverslagen

SPARTA NIJKERK JO10-2 tegen SCH JO10-1

De Elfde van de Elfde…… JO10-1 zet al vroeg de (carnavals)stemming erin!

Trouwe lezers,

Na een zeer bewogen en drukke week moest de focus van het team weer gericht zijn op de J010-2 van het  “andere Oranje uit Nijkerk”. Een week die begon met een mooie overwinning in Ede, een shirt ‘’incident” dat nog ruim een week centraal stond in de groepsapp, de start van (jawel) de circuittraining (beter laat dan nooit….) én een heus interview van de J010-1 met de hóógste bazen van ons mooie clubblad (bedankt Jos Springveld en Robert Kreuning).

Door: Jeffrey Forée

Om dan die koppies weer in de juiste richting te krijgen voor deze, o zo, belangrijke uitwedstrijd.. tja daar is nog geen medicijn voor uitgevonden. Wat het team dan gelukkig wel heeft zijn twee (dol)enthousiaste coaches die het team op de juiste momenten weer laten te pieken.  Deze 11e november was typisch zo een dag waarop “de knop omzetten” als uitdaging te boek stond. Zowel het team van Sparta Nijkerk als van SCH behaalden al 9 punten in deze mooie poule,  dus dat het hier om de knikkers ging was voor een ieder wel duidelijk.

Veld C op sportpark Ebbenhorst lag er prima gemaaid en strak bij en ook de doelen voldeden aan alle, door de KNVB gestelde eisen. Hoe anders was dat een week geleden. In hun vertrouwde Rood-Witte tenue gaf het team direct na de aftrap vol gas; mooie combinaties, afgewisseld door prachtige individuele acties, vielen de vele toeschouwers ten deel. Uw reporter noteerde al in een vroeg stadium enkele serieuze (doel)kansen en werd blij van het, af en toe, coachen van elkaar in het veld.

Ik noteer minuut 18 wanneer Tygo Morren op links een prachtig scala aan individuele acties ten toon spreidt,  een aantal Spartanen volledige doldraait én vervolgens met een pracht schot voor de eerste keer het net laat trillen.

Quasi nonchalant loopt genoemde speler vervolgens weer terug naar zijn eigen helft; al zijn energie zat hem natuurlijk al in deze actie, dus dat juichen (ach dat doen de toeschouwers maar…). Feit blijft uiteraard dat de 0-1 dik én dik verdiend was.

Het vreugdefeestje van onze Rood-Witte trouwe aanhang kreeg drie minuten later alweer een vervolg. Onze Capitano Luuk Buurman liet zien dat zelfs met een voetbal de geluidsbarrière doorbroken kan worden. Van een meter of 20 werd aangelegd voor een schot dat het net deed ontploffen. Met een 0-2 werd de (denkbeeldige) theepauze ingegaan. Het team speelde goed en creëerde doelrijpe kansen; zou de zegereeks van onze jongens op deze ELFDE van de ELFDE zijn voortzetting dan krijgen?

De opbouwende tips en enkele slimme aanwijzingen van beider coaches (Jan Simon en Raymond Buis) in de rust, misten hun uitwerking niet in het talentvolle team. Na enkele minuten staat de teller op 0-3; een pracht afstandsschot van de man met de mooie loop (Sem van de Linden) wordt ternauwernood nog wel geblokt door de keeper, maar in de rebound is Xavi “er-als-de-kippen-erbij “ Buis om de bal het spreekwoordelijke laatste zetje te geven.

Het team beloont zichzelf eindelijk met het goede veldspel en het geeft, ook niet onbelangrijk,  “en passant”  de trouwe aanhang ook wat meer rust.

Een tegenstander, onverwacht, in het zadel helpen is echter ook één van de kwaliteiten van het team. Onze sluitpost “zekerheidje” Bram Ledegang keepte een foutloze wedstrijd, maar zelfs hij was volstrekt kansloos op de mooie lob van de Oranje-Zwart combinatie. De 1-3 was nog niet op het scorebord bij gekalkt, of de 1-4 diende zich alweer aan. Elijah Marais had weer een van zijn onnavolgbare acties en wederom was Goudhaantje Xavi Buis het eindstation.

Dat de 2-4 in de “dying seconds” viel, daar maalde niemand met een Rood-Wit hart meer om.

De verdiende drie punten zaten in “the pocket” en met een schuin oog kan zelfs naar de top-4 worden gekeken. Een prestatie van formaat, daar het team zichzelf nu ook weet te belonen voor hun onvervalste inzet en enthousiasme.

Zaterdag 18 november staat het duel met DTS’35 JO10-2 (U weet wel, die uit Ede van die geleende gele shirtjes en prachtig in elkaar geknutselde doelen) op het programma.

Lucky – Kunstgrasveld 2A zal dan hopelijk weer het decor worden voor een waar (voetbal)feestje. U bent dan ook van harte welkom wanneer om 8.45 uur het fluitsignaal (door ondergetekende) zal klinken.

Een sportieve groet van uw razende reporter en Co.

Buren delen de punten


In de Derde Klasse B van het district Oost zijn er maar twee wedstrijden, waar Hoevelaken en Terschuurse Boys langer naar uitkijken dan gemiddeld: Het onderlinge treffen op Kleinhoven en de return op Sportpark Overbeek. Of andersom.

Op zaterdag 4 november 2017 staat de derby op Kleinhoven op het programma. Op het moment dat de scheidsrechter voor de eerste keer op zijn fluit blaast gaat niet alleen de bal rollen, maar doet ook Pluvius de douche aan. Gedurende de gehele wedstrijd blijft het vochtig in de lucht en die regen bestaat niet alleen uit water. Over Kleinhoven trekt namelijk ook een front van doelpunten, want na één speelhelft hebben beide doelwachters al driemaal moeten graaien. Na de hervatting voegen beide teams nog één treffer aan hun conto toe, waardoor er een 4-4 eindstand op het bord komt.

De Boys uit Terschuur beginnen het scherpst aan de wedstrijd. Al in de derde minuut houdt Sjoerd Kloppenburg Hoevelaken op  de been met een fantastische redding met zijn voet, maar wanneer Roy van Veen twee minuten later opnieuw de doelman belaagt, staan de gasten na vijf dominante minuten al op voorsprong. Hoevelaken recht echter al snel de rug en zes minuten later staan de gastheren ineens op voorsprong. Eerst haalt Lex van Middelaar van buiten het strafschopgebied zo venijnig uit, dat het lijkt alsof hij zijn frustratie van een aantal wedstrijden in één schot van zich af wil gooien. Kort daarna verzuimt Terschuurse Boys bij een hoekschop voldoende in te grijpen, waardoor Joeri van den Hoeven zijn been tegen de bal kan krijgen en Hoevelaken op voorsprong brengt.


Hoevelaken juicht al na zes minuten om de gelijkmaker van Lex van Middelaar (12).

Het kruit lijkt met deze flitsende opening verschoten, want van veel spektakel is vervolgens 25 minuten geen sprake. Totdat de Hoevelakense doelman Sjoerd Kloppenburg in een nachtmerrie belandt, waarin iedere doelman in zijn leven wel eens terecht komt: de houdbare bal die tussen de benen door glipt. Geheel onverwacht komt Terschuurse Boys op gelijke hoogte, maar tot opluchting van alles wat Hoevelaken is lijkt Michel van de Bunt Hoevelaken toch met een voorsprong de rust in te schieten. Echter, dat gebeurt niet. Nog geen minuut later laat Hoevelaken de buren weer (veel te vroeg) op gelijke hoogte komen, zodat er een 3-3 ruststand op het bord verschijnt.

Na de thee is de wedstrijd nog geen zes minuten oud, of Hoevelaken mag met tien man verder. Ewoud van de Brug gaat, net als zijn tegenstander, stevig een duel aan en is met zijn been eerder bij de bal dan het Terschuurse been. Een gele kaart lijkt op zijn plaats, maar de scheidsrechter van dienst besluit om een rode prent te trekken. Een zware tegenvaller voor Hoevelaken, maar tijdens de wedstrijd laat Hoevelaken zich daar niet door van slag brengen. Hoevelaken blijft gewoon aan de wedstrijd meedoen, waardoor het duel, zeker gezien de weersomstandigheden, op en neer golft.

Halverwege de tweede doorgang komt Terschuurse Boys echter op voorsprong, na onnodig balverlies op het middenveld door Randy Gerritsen. Gydo Vos haalt vernietigend uit en laat met een bal vlak langs de paal de Hoevelakense goalie kansloos.

Vlak voor tijd mag Jeffrey Huisman nog zijn opwachting maken voor Rudy Baalman. De middenvelder staat nog geen halve minuut in het veld, of hij mag meejuichen met de gelijkmakende treffer van Lex van Middelaar. De credits voor die treffer mogen echter naar Joeri van den Hoeven. Eerst mag hij een hoekschop nemen vanaf de rechter kant en vervolgens gaat hij tweemaal stevig het duel aan, waardoor Terschuurse Boys niet kan uitverdedigen en de bal voor de voeten van Lex van Middelaar komt. Opnieuw haalt deze vernietigend uit en zorgt hij ervoor, dat beide teams zonder moreel voordeel aan de aansluitende feestavond kunnen beginnen. De vraag is alleen, hoe beide ploegen zich na afloop voelen. Vier keer scoren en toch niet winnen versus vier tegentreffers incasseren en desondanks niet verliezen. Hoe dan ook, in de stand verandert er weinig, want van de zeven gespeelde duels eindigen er vijf in een gelijke stand.

Scoreverloop: 5. Roy van de Veen 0-1, 6. Lex van Middelaar 1-1, 11. Joeri van den Hoeven 2-1, 37. Roy van Veen 2-2, 44. Michel van de Bunt 3-2, 45. Dennis van de Veen 3-3; 70. Gydo Vos 3-4, 86. Lex van Middelaar 4-4.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jeffrey Duijst (75. Coen Bos), Ewoud van de Brug, Pascal de Jong, Michel van de Bunt; Randy Gerritsen, Joost van den Heuvel, Rudy Baalman (85. Jeffrey Huisman); Ruud Kassenaar (57. Jordi Vonder), Lex van Middelaar, Joeri van den Hoeven.

De Haen Man van de Wedstrijd: Lex van Middelaar (met links op de foto Rinus Mijnten, de pupil van de week).

DTS ’35 JO10-1 tegen SCH JO10-1: …

… they call us mellow yellow

Deze 4e november 2017 beste lezers zal ingaan als hilarisch, vol verrassingen, aanhaken óf afhaken met de subtop en daardoor billen-knijpende momenten.

Door: Jeffrey Forée

Heeft de derby van ons eerste team zijn “alcoholische” sporen nagelaten bij uw Razende Reporter en Co bij het schrijven van dit verslag zult u zich afvragen? Een simpel NEE volstaat in dezen, echter waren bovenstaande ingrediënten ruimschoots aanwezig tijdens het bezoek aan onze voetbalvrienden in Ede.

Dat dit een wedstrijd zou zijn waar drie hele dure punten te verdelen waren, was ook de toegestroomde supporters niet ontgaan. Aankomend bij de parkeerplaats was er werkelijk waar bijna geen plek meer te vinden. Dat deze wedstrijd ook bij de tegenstander leefde, was dus wel duidelijk!

De gang naar kleedkamer 11 werd ingezet, alwaar de laatste voorbereidingen werden ingezet. Even de wedstrijdkleding aan en vervolgens …….. UUUUHHHHHHHH, wedstrijdkleding?????

Die had de familie ……. toch meegenomen? Vaderlief had ze echter in alle haast én met een derde kindje op komst nog een extra weekje in hun stulpje gehouden. Zo mooi dat mee-zwangeren met zijn vrouw?!?!  Om een heel lang verhaal nog langer te maken; in allerijl werden FEL GEEL gekleurde reserve shirts geregeld bij DTS. Een mooi gebaar, echter hadden ze helaas geen wit voetbalbroekje meer voor Xavi Buis (deze was een andere vaderlief vergeten mee te nemen en nee,  hier is geen sprake van zwangerschapsdementie), zodat zijn zoontje in een mooie zwarte trainingslegging mét geel shirt ten tonele verscheen op (GRAS) veld 2F. Het team van SCH was in ieder geval uitstekend te volgen zonder lichtmasten.

Het spelen op gras is, zoals u wellicht nog weet van vorig seizoen,  best wel een “dingetje” voor dit team. Aankomend bij de groene “mat” ging dus menig wenkbrauw omhoog. De laatste schapen hadden net hun hielen/pootjes gelicht, zodat het team van SCH aan hun toch al – hobbelige – warming up kon beginnen. Uit betrouwbare bron vernam uw Reporter ook nog, dat het contract van DTS met de Praxis was opgezegd; de eigenhandig in elkaar gezette voetbaldoelen weken af van elke maat en de bovenlat mistte enige mate van ‘waterpas’. Dat dit laatste uiteindelijk in ons voordeel bleek, toont maar weer hoe hilarisch deze wedstrijd verliep.

De wedstrijd moest nog beginnen, maar onze ochtend kon eigenlijk niet meer stuk. Nu die 3 punten nog!!

Het fluitsignaal klonk en al in een vroeg stadium kregen onze Rood, oeps Geel-Witte helden menige kans om de score vroegtijdig te openen.

Naast de zijlijn verruilde Xavi Buis overigens snel zijn zwarte legging voor een blauwe korte broek (wellicht bij de naast gelegen concurrent Blauw-Geel geleend??).

De meegereisde supporters stonden zich aan de zijlijn te verbijten bij het zien van de veelvoud aan kansen die zich voordeed. Het zal toch niet zo zijn dat ie dan aan de andere kant….?

De 13e minuut deed zijn intrede toen na een pass van Stijn Simon ons Goudhaantje (Xavi Buis) het net eindelijk liet trillen. Een volledig verdiende voorsprong die na 52 seconden nog eens werd verdubbeld. Hetzelfde Goudhaantje stond op de goede plek om, na een schot van Elijah Marais, de bal in de rebound binnen te tikken: 2-0

Dat dit tevens de ruststand betrof was echt onnodig en daar deed dit team zichzelf veels te kort mee.

Meteen na rust hielp SCH de tegenstander terug in de wedstrijd. Het eten van slakken op een vrijdagavond door onze spelertjes miste zijn uitwerking niet in de tweede helft.  Of was het dan toch de gele kleur van het tenue die onze helden in de ‘Mellow Yellow’ stemming bracht???

De 2-1 én 2-2 vielen echter binnen no-time; of dit nu aan de verre van ideale (veld) omstandigheden lag, een stukje conditiegebrek door het zware veld, of dat de eigen rode vurige en aanvullende tenue-kleur gemist werd?  Onze spelertjes bewogen zich in ieder geval ietwat trager over het veld en lieten serieuze doelkansen onbenut. Gelukkig was daar JJ (Jan-Jelle Faber) die, na een mooie pass van Merlijn Forée, de 3-2 liet aantekenen.

Dat de 3-3 één minuut later viel zegt ook genoeg over deze, vol met verrassingen omgeven wedstrijd. Een wedstrijd als deze zo uit handen geven zou op zich al een prestatie van formaat zijn.

Gelukkig dacht het team daar anders over. De aanval werd ingezet en vanuit een schier onmogelijke hoek op de achterlijn passeerde Merlijn Forée de keeper, om vervolgens na nog een aantal, billen-knijpende benauwde minuten, de 3-4  op het scorebord aan te brengen.

Ternauwernood ontsnapte het team de laatste minuut aan de 4-4.  Aangezien een schot van de tegenstander over de (uitstekende keepende) goalie Bram Ledegang precies op de kromme bovenlat kwam. Pfoeh… gelukkig dat het contract met de Praxis was opgezegd.

Een verdiende overwinning,  aansluiting bij de Subtop én ouders die na de wedstrijd aan de beademing konden,  maar verder een wedstrijd waar geen goud(geel) randje om hoort.

Snel schakelen was sowieso deze dag geboden, daar het team die middag bij de streekderby van het vlaggenschip tegen Terschuurse Boys als  ”Team van de Week” zijn opwachting mocht maken. Een waar (voetbal)feestje die al in Ede zijn oorsprong kende.

Alvorens met zwaaiende vlaggen de spelers op het hoofdveld te mogen onthalen, stond er eerst de fotosessie gepland met teamsponsoren Arjan en Jacqueline Faber. Hun bedrijf PRIAD Autosleutels prijkt vol trots op de, door hen, aangeleverde en gesponsorde trainingspakken en coachjassen van de JO10-1. Uiteraard zijn wij als ouders, trainersstaf én spelers erg blij met dit mooie gebaar!


Hoevelaken JO10-1 toont de nieuwe trainingspakken. Staand vlnr: Jan Simon (trainer), Jan-Jelle Faber (voor), Arjan Faber (sponsor, achter), Sem van der Linden, Elijah Marais, Luuk Buurman, Raymond Buis (trainer), Jacqueline Faber. Voor vlnr: Merlijn Forée, Tygo Morren, Stijn Simon, Xavi Buis en Bram Ledegang.

Nadat de hoofdmacht door onze eigen helden in feeststemming was gebracht, werden de spelers in het Witte Huisje nog getrakteerd op een heerlijke versnapering.

Een feestelijke zaterdag om, in alle opzichten, niet te vergeten!!

11 november om 8.30 uur staat de uitwedstrijd Sparta Nijkerk J010-2 op het programma. Een directe concurrent met hetzelfde puntenaantal. Overbodig om te vermelden dat dit in alle opzichten weer een wedstrijd om naar uit te kijken is.

TOT DAN!

Groeten van uw Razende Reporter en Co.

Nieuwe pakken van Priad Autosleutels
Hoevelaken JO10-1 kan vanaf 4 november 2017 netjes naar de wedstrijden toe. Met dank aan Priad Autosleutels. Dit Nijkerkse bedrijf voorziet JO10-1 op deze dag van nieuwe trainingspakken. Arjan Faber, die samen met zijn vrouw Jacqueline dit autosleutelbedrijf runt, geeft aan het belangrijk te vinden dat selectieteams van een vereniging er netjes bijlopen. Dat zijn zoon Jan-Jelle deel uitmaakt van dit team, speelt uiteraard een rol.

Priad Autosleutels is al jarenlang de sleutelspecialist voor vele automerken. Niet alleen repareren zij autosleutels, ze verkopen ook de afzonderlijke onderdelen zoals bijvoorbeeld de behuizing of microswitch. Priad Autosleutels is er voor zowel de particuliere als voor de zakelijke markt.


Aanvoerder Luuk Buurman bedankt Jacqueline Faber met een bos bloemen.


Aanvoerder Luuk Buurman bedankt Arjan Faber voor de nieuwe trainingspakken. De bijbehorende cadeaubon is verscholen achter de arm.


Hoevelaken JO10-1 toont de nieuwe trainingspakken. Staand vlnr: Jan Simon (trainer), Jan-Jelle Faber, Sem van der Linden, Elijah Marais, Luuk Buurman, Raymond Buis (trainer). Voor vlnr: Merlijn Forée, Tygo Morren, Stijn Simon, Xavi Buis en Bram Ledegang.


Hoevelaken JO10-1 toont de nieuwe trainingspakken. Staand vlnr: Jan Simon (trainer), Jan-Jelle Faber, Sem van der Linden, Elijah Marais, Luuk Buurman, Raymond Buis (trainer). Voor vlnr: Merlijn Forée, Tygo Morren, Stijn Simon, Xavi Buis en Bram Ledegang.

Hoevelaken JO10-1 staat in de stadionlichten van De Zijlijn van december 2017.
www.priad-autosleutels.com

Hoevelaken opnieuw ten onder tegen Zwart-Wit

Net als in de vorige voetbaljaargang heeft sc Hoevelaken ook deze competitie (nog) geen punt kunnen pakken tegen Zwart-Wit ’63. Na een 1-1 stand bij rust bleven de punten uiteindelijk in Harderwijk.

Joeri van den Hoeven (14) wordt geknuffeld na zijn gelijkmaker, het resultaat van een aanvallend Hoevelakens kwartiertje.

Je hebt in een competitie soms dermate hartverwarmende wedstrijden, dat je eigenlijk beide manschappen de overwinning gunt. De wedstrijd tussen Zwart-Wit en Hoevelaken was daarvan echter het tegenovergestelde. De 23 acteurs, inclusief de scheidsrechter, lukte het maar niet om de kou te doen vergeten en het hart te verwarmen. Beide teams, die combinerend nauwelijks uit de verf kwamen en die misverstanden aaneen regen, verdienden eigenlijk niet meer dan een puntje voor de moeite. Maar omdat Zwart-Wit in de achtste minuut met het hoofd succesvol was uit een hoekschop, Joeri van den Hoeven vlak voor rust in twee instanties een mooie Hoevelakense aanval afrondde en de gastheren na bijna een kwartier in de tweede helft opnieuw met het hoofd een voorzet van rechts benutten, kwam er uiteindelijk toch een ongelijke stand op het bord. De punten bleven in Harderwijk, waarmee Hoevelaken na één week weer zakt uit de top drie en afdaalt naar de laatste plaats in het linker rijtje.


Komende zaterdag speelt Hoevelaken op Kleinhoven de derby tegen Terschuurse Boys. Hoewel dat duel officieel een competitiewedstrijd betreft, staat deze tweestrijd toch op zich: de eer om (volgens de Boys) de overtreffende trap van een derby te winnen. Wil Hoevelaken echter niet verder wegzakken dan zal het deze titanenstrijd, die toch voor de Derde Klasse B meetelt, succesvol over de streep moeten trekken.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jeffrey Duijst, Ewoud van de Brug, Pascal de Jong, Jeffrey Huisman; Randy Gerritsen, Joost van den Heuvel, Michel van de Bunt; Lex van Middelaar, Ruud Kassenaar (68. Rudy Baalman), Joeri van den Hoeven.

Scoreverloop: 8. Wart-Wit 1-0, 43. Joeri van den Hoeven 1-1; 58. Zwart-Wit 2-1.

Jeffrey Huisman was tegen Zwart-Wit de linksback van dienst.

 

Morren is niet het juiste woord, maar de Hoevelakense volgelingen gingen verre van tevreden naar huis.

SCH JO10-1 vs HORST JO10-1: 1-4

De aanvang van deze wedstrijd stond voor 8.45 uur gepland, maar het venijn van dit duel zat hem duidelijk een half uur voor de aanvang.

Huh, hoezo dan?

Door: (arbiter) Jeffrey Forée

Uw razende reporter vernam rond dat tijdstip vanuit het hart van de club (de bestuurskamer) dat de scheidsrechter zelf geregeld moest worden; dus was wederom flexibiliteit en snel schakelen geboden. Prettig als je ‘’ruim” op tijd met dit fenomeen te maken krijgt, daar scheidsrechters nou eenmaal niet  in (Hoevelakense) bosjes te verkrijgen zijn.

De coaches Jan Simon en Raymond Buis dachten meteen in oplossingen. Zo werd getracht om vader Buis in een rap tempo onder de douche vandaan te krijgen. Daar de tijd toch écht begon te dringen werd, in overleg met de Technische Staf van de JO10-1, besloten dat uw razende reporter de witte soepel lopende bordeelsluipers van Raymond Buis aan zou trekken, om vervolgens gewapend met een fluitje en stopwatch de wedstrijd te gaan leiden in plaats van het ‘journalisten-notitieblok’ in de hand te nemen.

Hoewel de foto anders doet lijken zien de betrokkenen bij de JO10-1 de ontwikkelingen van hun spelers verre van zwart-wit.

De wedstrijd werd zo vanuit een ander oogpunt gevolgd en beleefd dan, eerlijk gezegd, vooraf gewenst.  Maar u kent het gezegde ‘Wie de schoen past, trekke hem aan’… Dus zo geschiedde.

Het begin van dit duel stond in het teken van een aantal zeker lijkende doelkansen voor onze jonge helden, die deze wedstrijd zonder hun vertrouwde linksback Tygo Morren (vanwege ziekte) moesten aantreden.

Het Rood-Witte vizier stond klaarblijkelijk niet helemaal op scherp, want men werd uiteindelijk afgetroefd door de gretigheid en snelheid van de Oranje-Wit-Blauwe combinatie.

Naarmate het duel vorderde kwam daar toch ook het voetballend vermogen van de tegenstander om de hoek kijken. De posities en de verdeling van het veld werd door hen uitermate goed ingevuld.  En waar onze jongens hun buitenkansjes lieten liggen,  profiteerde  FC Horst wel optimaal.  De 0-1 en 0-2 waren eigenlijk een logisch gevolg van de voortdurende aanvalsdrang uit Horst.

Het rustsignaal kwam dus echt als geroepen; in een korte tijd het veldspel repareren c.q. aanpassingen verrichten is zelfs voor onze twee uitermate gedreven en enthousiaste coaches (Jan Simon en Raymond Buis) een ultieme uitdaging (foto).

Ook na de rust waren er weer genoeg mogelijkheden voor SCH om van die hatelijke NUL af te komen. Het ontbrak onze helden echter vaak aan snelheid; of was het in het kader van OMDENKEN juist het tegenovergestelde?  En had de tegenstander gewoon kwaliteiten à la Usain Bolt?

Hierdoor werd de SCH aanval makkelijk onderschept en bijna zeker lijkende doelkansen werden goed verdedigd door FC Horst.

Het team deed zichzelf vandaag écht tekort met slechts één doelpunt, gemaakt door Jan Jelle Faber.

Dat de einduitslag uiteindelijk 1-4 werd kun je eigenlijk best geflatteerd noemen. SCH had gedurende deze wedstrijd meerdere kansen om het net van de tegenpartij te doen trillen. Echter heeft deze match ook laten zien dat er nog steeds  mooie leermomenten voor het team in het verschiet liggen.

En niet alleen leermomenten voor het team, maar ook voor de club. Want ondanks alle actieve vrijwilligers die elke zaterdag klaar staan op Kleinhoven, blijkt maar weer dat er helaas nooit genoeg zijn.

Dit zijn de vrolijke koppies, waar je als vrijwilliger het vrijwilligerswerk voor doet.

Binnen de club is een enorme behoefte aan voetbaldieren die naast het kijken van de wedstrijden ook (af en toe) ondersteuning willen bieden bij de arbitrage. Dus mocht u door dit relaas denken; dat is iets voor mij! Meld u zich dan aan. Zo kan Raymond Buis in het vervolg zijn eigen schoenen aanhouden langs de lijn.

Volgende week zal de Rood-Witte trein DTS ’35  Ede aandoen. De jongens en het Technisch Hart zijn uiteraard gebrand om het, in mijn ogen, onnodige verlies van afgelopen zaterdag recht te zetten. Een  spektakelstuk ligt 4 november in het verschiet; half tien zal de bal gaan rollen.

Waarna het team diezelfde middag bij DE DERBY van het jaar, Hoevelaken – Terschuurse Boys, ook nog eens team van de week is!

Een prachtige voetbalzaterdag ligt wederom in het verschiet! Tot dan en alvast een mooie wedstrijd gewenst!

Groeten van uw razende reporter.

Ook tegen FC Horst weet het hondstrouwe publiek de plek langs de zijlijn te vinden.

Hoevelaken JO10-1 – Advendo ’57 JO10-1 …….

….. inhaalwedstrijd bekerstrijd

Waar alles wat gewoon leek  toch heel anders was, behalve dan het eindresultaat.

Deze keer dus helaas geen verslag van uw razende reporter, maar een kort en bondig resumé van zijn minstens net zo razendsnelle coassistente (maar dan wel zonder de benodigde voetbalachtergrond en/of kennis). Dit keer ‘gewoon’ een verslag van een trotse voetbalmoeder.

Door: Wilma Schreuder – Forée

U zult wellicht denken; waarom dan niet? Nou gewoon omdat vanavond alles anders ging dan gepland. Maar gelukkig beschikt het team over een zeer flexibel trainersduo en dito betrokken ouders.

Eigenlijk zou deze uitgestelde en overigens zeer belangrijke bekerwedstrijd (met als doel de eerste plek in de poule) afgelopen zaterdag ingehaald worden. Maar door een tekort aan spelertjes bij beide teams vanwege de herfstvakantie, was deze wedstrijd in goed overleg verplaatst naar maandagavond 23 oktober om 18.30 uur.  Dat leek toch allemaal heel makkelijk maar niets was minder waar.


Want:
–          Het hoofdveld bleek toch niet HET wedstrijdveld, want plotseling reed een Max Verstappen Copy Cat op een Redbull-maaimachine op het hoofdveld… Waardoor als een speer de eerder geplaatste doelen weer naar een ander veld verplaatst moesten worden.  Maar welk veld dan? Want overal werd getraind. Met enige hulp van andere teams kon dan toch het ‘lucky’ veld 2-A bemachtigd worden ;
–          Er was nog geen scheidsrechter, dus uw razende reporter nam deze wedstrijd dan maar het fluitje in de hand i.p.v. de pen en zijn notitieblok ;
–          Er waren geen blauw-witte tenues beschikbaar want Opa’s huis was dicht (en bleef helaas dicht). Gelukkig vonden Erwin en Annelize Buurman (ouders Luuk) neon gele hesjes in het ballenhok;
–          Met de naderende duisternis moesten Jeroen Morren & Jeffrey Forée naarstig op zoek naar de aan-knop voor de lichtmasten. Gelukkig werd die op tijd gevonden;
–          De kantine was dicht dus onze gasten konden niet verwelkomd worden met een warm kopje koffie/thee. Maar met inzet van Robert van Leijenhorst en Marijke Boekhorst (moeder Xavi) werd dit toch mogelijk gemaakt.

Bijna alles was dus alles behalve gewoon, behalve dan het eindresultaat. Want die was exact hetzelfde als de uitslag van de competitiewedstrijd tegen Advendo ’57 op 7 oktober j.l. “Gewoon” weer 7-3, met een fantastische eerste helft en een wat moeizamere tweede helft. Maar dit prachtige resultaat betekent dus automatisch de eerste plek in de poule én dus door naar de knock-out fase van de KNVB bekerwedstrijden. Een super mooie prestatie!


Ondanks alle hectiek voorafgaande aan het fluitsignaal lieten onze jonge helden en coach Jan Simon (trainer Raymond Buis kon er vanavond helaas niet bij aanwezig zijn) zich daardoor in ieder geval niet afleiden en kunnen ze opgaan voor de volgende bekerwedstrijd, welke gespeeld zal worden op 16 december.
Aanstaande zaterdag staat om 08.45 uur de interessante competitiewedstrijd tegen  de nummer 2 in de poule op het programma:  FC Horst JO10-1

Een goed begin van een mooie voetbalzaterdag!

Wedstrijdverloop: 1-0 Xavi Buis, 2-0 Luuk Buurman, 3-0 Stijn Simon, 4-0 Elijah Marais, 5-0 Merlijn Forée; Rust.
5-1 Advendo’57, 6-1 Jan Jelle Faber, 6-2 Advendo ‘57, 6-3 Advendo’57, 7-3 Tygo Morren

Hoevelaken royaal langs Barneveld


Wie na de eerste twee nederlagen van sc Hoevelaken zou hebben verklaard dat de Hoevelakense hoofdmacht drie wedstrijden later als derde op de ranglijst zou prijken, zou waarschijnlijk voor gek zijn verklaard. De waarheid is echter wel, dat Hoevelaken drie wedstrijden tegen relatief mindere tegenstanders in winst heeft weten om te zetten en inmiddels in de top drie is binnen gedrongen. De ploeg van Harry Oussoren lijkt daarmee verder dan vorig seizoen, toen op belangrijke momenten van degradatiekandidaten werd verloren. Nu werden de wedstrijden wel over de streep getrokken en lijkt Hoevelaken er florissant voor te staan. “Voor ons begint de competitie nu echt”, zei technisch elftalleider Henk van de Vuurst na afloop. “De komende weken krijgen we de echt serieuze tegenstanders en zal moeten blijken waar we staan”.

Jeffrey Duijst speelde een sterke wedstrijd en is als rechtsback een betrouwbare kracht.

De eerste tien minuten van de wedstrijd tussen Hoevelaken en Barneveld deden pijn aan de ogen. Op het veel te hoge gras van het Hoevelakense hoofdveld begonnen beide ploegen slecht aan de wedstrijd, waarbij het minst slechte voetbal door de bezoekers werd gespeeld. Echter, de gasten hadden na deze openingsfase al direct het kruit voor de rest van de wedstrijd verschoten en zo was het Hoevelaken, dat het initiatief kon overnemen en tot aanvaardbare aanvallen kon komen. Na enkele kansen leidde dat overwicht na een half uur in een treffer van Michel van de Bunt. Vanuit een verre inworp van Ruud Kassenaar, het Hoevelakense alternatief voor de hoekschop, kon Michel van de Bunt zijn hoofd tegen de bal zetten, die tot verbijstering van iedereen in de bovenhoek verdween. Hoevelaken kwam terecht op voorsprong en nam die ook mee naar de thee.

Belaagd door zijn tegenstander weet Michel van de Bunt de bal vanuit de verre inworp van Ruud Kassenaar desondanks op zijn hoofd te krijgen. Hoewel de situatie kansloos lijkt verdwijnt de bal desalniettemin in de verre bovenhoek.

Het doelpuntenspektakel volgende tussen de 59e en 67e minuut, te beginnen met een strafschop van Ruud Kassenaar, nadat Joeri van den Hoeven binnen de beruchte lijnen was neergehaald: 2-0.

Het scorebord staat nog op 1-0, maar dat zal het niet lang blijven. Ruud Kassenaar bewijst met zijn rake trap maar weer eens de ‘koning van de dode spelmomenten’ te zijn.

Nog geen minuut later reageerde Michel van de Bunt op verdedigend geklungel tussen de doelman van Barneveld en één der Barneveldse verdedigers. De gewezen aanvoerder was als een duveltje uit een doosje ter plekke, om de te kort gespeelde terugspeelbal langs de verbouwereerde doelman te punteren: 3-0. Vanuit een hoekschop kreeg Barneveld de eretreffer aangereikt (3-1), nog geen twee minuten later poeierde Joost van den Heuvel vanuit een Hoevelakense hoekschop van Randy Gerritsen de bal tegen de touwen: 4-1. Op driekwart van de wedstrijd stond daarmee de eindstand al op het bord, maar die had aanzienlijk hoger kunnen uitvallen wanneer er door de Hoevelakense voorwaartsen beter met de kansen was omgesprongen.

Michel van de Bunt (11) ziet zijn derde – en Hoevelakens vijfde treffer de mist in gaan door een goede redding van de Barneveldse doelman.


Ook voor Joeri van den Hoeven (14) blijkt het maken van de 5-1 een te grote opgave.

Zaterdag reist Hoevelaken naar Harderwijk, om het op te nemen tegen Zwart-Wit ‘63, de vroegere kelners. Hoevelaken heeft tegen deze ploeg iets goed te maken, want in de vorige voetbaljaargang gingen beide duels tegen Zwart-Wit verloren.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jeffrey Duijst (79. Dion Metz), Ewoud van de Brug, Pascal de Jong; Randy Gerritsen, Rudy Baalman (46. Joost van den Heuvel), Michel van de Bunt, Jeffrey Huisman; Lex van Middelaar (70. Daniël Bezembinder), Ruud Kassenaar, Joeri van den Hoeven.

Scoreverloop: 32. Michel van de Bunt 1-0; 59. Ruud Kassenaar 2-0 (str.sch.), 60. Michel van de Bunt 3-0, 65. Barneveld 3-1, 67. Joost van den Heuvel 4-1.

De Haen Man van de Wedstrijd: Michel van de Bunt

Michel van de Bunt is de derde “Man van de Wedstrijd” van het lopende seizoen en mag met ‘Pupil van de Week’, Yens van de Bor, op de foto.

Hoevelaken naar linker rijtje


Na een valse start, met twee nederlagen, is sc Hoevelaken inmiddels al weer twee wedstrijden verder. Beide duels, tegen de puntlozen Elspeet en afgelopen zaterdag Hulshorst, werden de voorbije weken gewonnen, waardoor de Hoevelakense hoofdmacht zich inmiddels in het linker rijtje heeft weten te vestigen. Wat daarvan de waarde is zal nog moeten blijken. Teuge en Batavia ’90, beide overwinnaars in de openingsduels, zijn vervolgens blijven steken en staan inmiddels onder Hoevelaken op de ranglijst. Komende zaterdag komt Barneveld naar Hoevelaken, ook nog geen hoogvlieger. Daarna volgen Zwart – Wit en Terschuurse Boys, ploegen die ook nog onder Hoevelaken staan. Vervolgens kan de borst worden natgemaakt voor de duels met de ‘zware jongens’,  ploegen die een goede competitiestart kennen.

De wedstrijd tussen Hoevelaken en Hulshorst kende een rommelig openingskwartier, waarin van goed voetbal van beide kanten geen sprake was. Hoevelaken was in genoemd kwartier wel de ploeg met de meeste kansen, die ontstonden vanuit scherpe voorzetten en hoekschoppen. Hoevelaken kreeg in het ‘vijandelijke’ strafschopgebied alle vrijheid, omdat de sluitpost van Hulshorst bij alle ballen voor het doel stijf op zijn doellijn bleef staan. “Ik werk daar al anderhalf jaar met hem aan, maar hij durft gewoon zijn doel niet uit te komen”, legde de keeperstrainer van Hulshorst na afloop uit. “Ook mijn voorganger heeft hieraan al veel tijd gespendeerd, maar de angst regeert”.

Rudy Baalman werkt zich als aanvallende middenvelder een slag in de rondte, maar heeft, ondanks een aantal goede mogelijkheden, het net voor Hoevelaken nog niet kunnen vinden.

Hoe dan ook, doordat genoemde doelman aan zijn doellijn genageld bleef ontstonden er goede kopkansen voor achtereenvolgens Rudy Baalman (naast, waar een treffer al werd geteld) en Lex van Middelaar. Bij deze actie ranselde de doelman de bal fabelachtig uit de bovenhoek, waardoor het 0-0 bleef. Een delegatielid van Hulshorst, die op één lijn stond met de achterlijn, verklaarde na afloop dat de bal royaal de doellijn was gepasseerd. Met het blote oog was dit echter voor spelers, toeschouwers en scheidsrechter niet zichtbaar.

Naast genoemde kopkansen kreeg Hoevelaken in het openingskwartier nog meer kansen om de score te openen, maar de doelman van Hulshorst liet zien, dat hij óp de doellijn vrijwel onpasseerbaar is. Met een aantal katachtige reddingen hield hij Hulshorst in de race.

Na vijftien minuten aanvalsdrang was het voorlopig gebeurd met het Hoevelakense offensief. Hulshorst nam voetballend de wedstrijd over, kreeg alle vrijheid om op het middenveld en aanvallend te combineren, waarbij van Hoevelakense druk, zoals in het openingsduel tegen Teuge, geen sprake was. Hoevelaken mocht blij zijn dat het, net als Hulshorst, een doelman in goede vorm had, want waar de goalie van Hulshorst zijn ploeg in het eerste kwartier op de been hield, daar deed Sjoerd Kloppenburg hetzelfde voor Hoevelaken in het laatste half uur van de eerste helft.

Hoevelaken – Hulshorst eindigde uiteindelijk met een 2-1 overwinning voor Hoevelaken, omdat er in de tweede helft wel werd gescoord. Vijf minuten na de thee was Pascal de Jong, sinds twee duels de nieuwe aanvoerder van de hoofdmacht, met zijn hoofd eerder bij de bal dan zijn tegenstander en kopte hij Hoevelaken vanuit een hoekschop van Randy Gerritsen naar een voorsprong.


Aangever Randy Gerritsen (17) en schutter Pascal de Jong vieren de openingstreffer van sc Hoevelaken.

Hoevelaken kreeg vervolgens kansen om de voorsprong te vergroten, maar moest daarvoor wachten tot acht minuten voor tijd. Ruud Kassenaar, in de rust in het veld gekomen, schoot vanaf de rand van het strafschopgebied de bal droog in de touwen. De wedstrijd leek daarmee gespeeld, ware het niet dat Hulshorst vier minuten later met een tegentreffer de wedstrijd opnieuw spannend maakte. Zelfs de 2-2 leek op het bord te komen, maar met een fabelachtige redding in de slotseconden van de wedstrijd hield Sjoerd Kloppenburg namens Hoevelaken de drie punten op Kleinhoven.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jeffrey Duijst, Ewoud van de Brug, Tim van Soeren (46. Ruud Kassenaar), Pascal de Jong; Randy Gerritsen, Rudy Baalman, Michel van de Bunt, Jeffrey Huisman; Lex van Middelaar (87. Calvin Broekhuis), Joeri van den Hoeven.

Scoreverloop: 50. Pascal de Jong 1-0, 82. Ruud Kassenaar 2-0, 86. Hulshorst 2-1.

De Haen Man van de Wedstrijd: Sjoerd Kloppenburg


Nadat Sjoerd Kloppenburg Hoevelaken in de eerste helft al op de been had gehouden en in de slotseconden met een fabelachtige reflex de drie punten op Kleinhoven hield, was het kiezen van “De Man van de Wedstrijd” een eenvoudig klusje. De Hoevelakense doelman poseert met Valentijn van Dijken, de pupil van de week.

JO10-1: WE VATTEN DE KOE BIJ DE HORENS, …..

….. OM VERVOLGENS DIEZELFDE KOE EEN HAAS TE LATEN VANGEN .

Beste lezers, het betreft inderdaad gewoon een wedstrijdverslag zoals u wekelijks gewend bent van onze helden. De kop van dit verslag geeft eigenlijk weer hoe de wedstrijd van de JO10-1 tegen de leeftijdsgenoten van Advendo ’57 JO10-1 zich ontspon.

Door: Jeffrey Forée

Als ik u vertel dat er tussen de tweede en de zevende minuut vier doelpunten vielen te noteren voor de Rood –Witte combinatie (voor deze wedstrijd overigens gehuld in een blauw-wit tenue, vanwege dezelfde clubkleuren van onze voetbalvrienden uit Ederveen) dan zou je welhaast kunnen spreken van een zeer ontspannen, achterover leunende, vermakelijke zaterdagochtend.

Dat doelpunten nummer één en vier van Elijah Marais en Sem van der Linden om in te lijsten waren, wil ik u zeker niet onthouden maar vanaf de tiende minuut diende, hoe toepasselijk, de nummer 10 van Advendo zich aan. Deze speler, zo bleek, was een ware plaaggeest voor de  complete verdediging.

Bij die eerder genoemde 4-0 voorsprong liet het getalenteerde team van scH toch ook meteen hun ontwikkelpunten zien. Posities werden losgelaten, te makkelijk liet men zich in de luren leggen door de tegenstander, de drang naar voren was bij een ieder groot. Dat de 4-1 dan ook viel uit een welhaast vrije doorgang voor de eerder genoemde nummer 10, was dan ook geen toeval.

Advendo had de geest te pakken en zorgde voor een heuse kanteling van de wedstrijd. Voor het verstrijken van de eerste helft wisten onze jongens gelukkig nog tweemaal het net te vinden, zodat er een riante 6-1 ruststand genoteerd kon worden.

De spreekwoordelijke koe (die overigens vanaf de kant toekeek) werd zeker de eerste tien minuten bij de horens gevat. Hoe anders zou het de tweede helft vergaan. Met de wind in de rug kwam onze Rood-Wit-‘’Blauwe” combinatie voortvarend uit de startblokken. De 7-1 werd al vrij rap in het notitieblokje genoteerd. Echter daarna was het Advendo dat indruk maakte en liet zien hoe een koe inderdaad een haas zou kunnen vangen.

Dat er in het vervolg slechts twee tegendoelpunten vielen te noteren heeft ook te maken met onze betrouwbare sluitpost Bram Ledegang.  De 7-3 overwinning was meer dan verdiend, maar het moet gezegd, Advendo ’57 is een niet te onderschatten tegenstander. Ik zeg u dit, daar onze jongens hun laatste uitgestelde bekerwedstrijd in hun poule tegen ditzelfde team mogen spelen. Het betreft hier ook weer een thuiswedstrijd en winst tegen medekoploper Advendo’57 is noodzakelijk voor een vervolg van de Cup met de grote oren.

Volgende week staat de uit(dagende)wedstrijd tegen SDV Barneveld JO10-1 op het programma, één van de drie koplopers in deze uitermate interessante poule.

Uw verslaggever en zijn gezin zullen er niet bij zijn vanwege (herfst)vakantie. Maar volgen de wedstrijd uiteraard wel via de live-stream-app van de JO10-1

Tot over 3 weken!

Wedstrijdverloop: 1-0 en 2-0 Elijah Marais, 3-0 Merlijn Forée, 4-0 Sem van der Linden, 4-1 Advendo ’57, 5-1 Xavi Buis, 6-1 Stijn Simon; 7-1 Xavi Buis, 7-2 en 7-3 Advendo ‘75

Hoevelaken is van de nul af

Voor veel mensen binnen sc Hoevelaken is de zaterdag de mooiste dag van de week. Afgelopen zaterdag was het echter afzien langs de lijnen van de voetbalvelden, want met de aanhoudende regen en de waterkoude temperatuur was het karakter tonen voor de diehards langs de lijn. Het groepje trouwe volgers van de Hoevelakense hoofdmacht was zaterdag in Elspeet dan ook  niet al te groot, maar zij gingen resultaat technisch gezien wel met een tevreden gevoel naar huis. Via een doelpunt van Lex van Middelaar, na ruim een half uur, won Hoevelaken bij de rode lantaarndrager en is daarmee van de nul af.

Elspeet had in de eerste twee wedstrijden al met 6-0 en 8-1 billenkoek gekregen en de hoop was dan ook gevestigd op een hoge score voor Hoevelaken. Die zat er uiteindelijk niet in. De regen maakte het kunstgrasveld erg glad, waardoor ballen doorschoten, ver van de voeten wegrolden en hoog op stuiterden, waardoor ze moeilijk te controleren waren. Hoevelaken creëerde echter wel een aantal goede kansen om de score te vergroten, maar mocht aan de andere kant blij zijn dat Ewoud van de Brug op het juiste moment op de doellijn stond om zijn doelman te helpen het doel schoon te houden.

Opstelling: Sjoerd Kloppenburg; Jeffrey Duijst, Ewoud van de Brug, Joost van den Heuvel, Pascal de Jong; Randy Gerritsen, Rudy Baalman, Michel van de Bunt; Lex van Middelaar, Joeri van den Hoeven, Coen Bos (68. Jeffrey Huisman).

Scoreverloop: 31. Lex van Middelaar 0-1

Top