SCH J010-1: ALLES OF………….

Beste Lezers,

Het einde van een prachtseizoen, wat betreft de competitie, zit er voor onze jongens op. Het slotstuk, de ultieme apotheose, hebben velen van U live mogen aanschouwen op deze mooie (nu al gedenkwaardige) 19e mei 2018.

Door: Jeffrey Forée

Wie had ooit kunnen bedenken dat op deze slotdag het kampioenschap voor de SCH JO10-1 bekend zou worden in een rechtstreeks duel tegen het team van Bennekom. Alleen winst telde voor onze jongens, bij elk ander resultaat….naja, u begrijpt het wel.

Het team (lees: spelers/coaches) was zich terdege bewust van de noodzaak om de drie punten op Kleinhoven te houden. De voorbereiding op de GRAND FINALE kon beginnen. Dat de, OZO, super meelevende en enthousiaste ouders graag een duit in het zakje wilden doen voor dit bijzonder moment; het geeft de enorme betrokkenheid aan, welke het team als geheel kenmerkt!

Ook voor hen was daar de – gezonde – spanning die bij zo’n finale hoort. Allerlei leuke  ideeën werden de dagen voorafgaand aan de wedstrijd over en weer besproken. De voorpret in dezen was op zich al een feest! Last Minute werden dan toch nog “spijkers met koppen geslagen’. Alles voor de kinderen toch??

Voor dag en dauw betraden de ouders Jeroen Morren, Erwin Buurman en Wilma Forée veld 2A om daar een juiste plek te vinden voor het mooie grote spandoek; één met een kleine knipoog.

Hoe mooi om te zien dat het veld al spoedig werd bevolkt door vele supporters, bestuursleden, scouts en zelfs de hoofdtrainer werd ontwaard in de menigte. Puur op eigen kracht had het team van JO10-1 deze volksoploop teweeggebracht.

Nadat de gastoeters voor een laatste maal waren gecheckt mocht Uw verslaggever/scheidsrechter om 8.45 uur het fluitsignaal geven voor het “Moment Suprême”. Het team van SCH begon zeer voortvarend en men zocht gelijk het vijandelijke doel. Zowel de keeper als de lat werden beproefd, maar de (op dat moment) verdiende 1-0 voorsprong kreeg alsnog zijn beslag. Elijah Marais liet het net trillen en het veld “ontploffen”; de zo gewenste én gehoopte voorsprong was een feit.

Was Bennekom dan nog wel in beeld? Onze tegenstander kende dan wellicht wat “opstart problemen” door het overrompelende aanvalsspel van onze jongens en alle euforie langs het veld. Dat ze kunnen voetballen heeft het team van SCH aan den lijve ondervonden. De voorsprong van Onze Helden kon slechts kort gekoesterd worden. Door een zeer ongelukkige actie kwam de 1-1 vanuit het niets op het scorebord. Weliswaar geheel tegen de verhouding in op dat moment, maar het zorgde tevens voor een kanteling in het spel van de JO10-1. Natuurlijk proefde men de teleurstelling bij het team, de koppies mogen even “hangen”, maar daarna weer vol gas in de achtervolging.


Bennekom werd vanaf dat moment, ongewenst, in het zadel geholpen. Met goed positioneel voetbal en alle posities goed bezet werd de druk op SCH opgevoerd. Het team van SCH kreeg zeker kansen op nog een doelpunt, maar het kwam ook een paar keer goed weg voor het eigen doel. Met een ware ‘Epke Zonderland actie’ op de doellijn voorkwam Capitano Luuk Buurman al een zeker lijkend doelpunt. De zeer boeiende eerste helft werd afgesloten met een 1-1 ruststand.

Peptalk in de rust

Een ieder met een rood-wit hart was benieuwd hoe de spelertjes uit de denkbeeldige “kleedkamer” zouden komen. Het was Alles of …..????

Uw reporter heeft uiteraard ook zijn voorkeur, maar eerlijk is eerlijk, Bennekom liet zaterdag zien dat er slechts één team in aanmerking kwam voor de winst. Buiten het feit dat ze gewoon goed voetbal lieten zien was ook hun veldbezetting steeds optimaal. Men speelde goed georganiseerd voetbal met heel veel dreiging. SCH moest, naarmate de tijd vorderde, meer risico nemen en tja, dat brengt met zich mee dat er dan – logischerwijs – ruimte achterin wordt weggegeven.

Bennekom profiteerde hier optimaal van en dat de 1-2 viel was, gezien het spelbeeld, eigenlijk geen verrassing. Het verdriet was bij sommige spelertjes te zien en voelbaar.  Toen ook de 1-3 nog eens viel hielden ook de oogjes het niet meer droog. Een mengeling van verdriet, maar toch ook TROTS,  overviel mij als ouder, ondanks dat er nog een paar speelminuten te gaan waren. Dat de 1-4 tot slot in de dying seconds viel…… Ja Boeiend!!

Trots ben ik, omdat onze Jonge Helden maar mooi om het kampioenschap mochten spelen. En niet in zo maar een klasse maar in de HOOFDKLASSE!

Trots, omdat deze groep spelers met zoveel vreugde en energie hard heeft getraind om deze weg richting de top te kunnen behalen.

Supertrots, omdat elke speler als individu stappen heeft gemaakt in zijn ontwikkeling als speler, maar ook als persoon!!

Een groot woord van dank aan die te Gekke, Super-enthousiaste en OZO gemotiveerde coaches die een ‘Almost Fulltime Job’ aan hun grote hobby besteedden. Dank namens alle ouders aan Jan Simon en Raymond Buis!!

Uiteraard kan Robert Kreuning hierin niet vergeten worden;  de ‘’steun en toeverlaat”  van deze Razende Reporter & Co. Elke zondagochtend stond hij stand-by als eindredacteur en plaatste hij wekelijks met veel clubliefde ons verslag incluis foto’s.

Dankjewel Robert! Voor al je ondersteuning en input. Ik kijk nu al uit naar volgend seizoen!

Als allerlaatste wil ik natuurlijk deze Geweldige Talentvolle Jonge Spelers bedanken, voor al het (voetbal)plezier (incluis de billenknijpmomenten en hartritmestoornissen) die zij ons wekelijks hebben bezorgd:

Luuk Buurman, Xavi Buis, Tygo Morren, Elijah Marais, Stijn Simon, Sem van der Linde, Jan-Jelle Faber, Bram Ledegang, Merlijn Forée

Tot volgend seizoen!

Een sportieve groet van uw Razende Reporter & Co

Nazorg

Top